Archief‎ > ‎

2012


Afdalen

Geplaatst 14 feb. 2015 11:31 door Siep de Vries   [ 14 feb. 2015 11:31 bijgewerkt ]

Weer bezig met van alles en nog wat, voelt het of de clinic alweer weken geleden is. En toch nog maar een dag thuis. Af en toe reizen de gedachten terug naar Frankrijk. Terug naar het warme klimwerk op de bergen, terug naar de zonnige warmte aan de voet, terug naar de warme saus over de salade en terug naar de warmte van de mensen uit onze fietsgroep en begeleiding.


Je weet dat dit moment uiteindelijk komt als je er aan begint, maar de harde waarheid dringt maar langzaam door. De clinic Madeleine is ten einde. Geen zaterdagochtendtrainingen, geen tijdritten en ook geen spinninglessen in de sneeuw meer. Na een hoogtepunt zul je ook weer moeten afdalen naar de realiteit. En het genot van deze afdaling is nog niet een schim van het genot van de Madeleine afdaling.


Gelukkig hoort bij een einde vaak ook een nieuw begin. In plaats van de zaterdagtrainingen starten nu weer de zaterdagfietstochten en in plaats van de fietsclinic in Frankrijk is er in September nog een fietsweekend in Winterberg (is ook een soort berg, niet waar). Vanuit het dal zijn in de verte dus nog genoeg heuvels te zien!


Langs deze weg willen wij als groep graag The Sportsclub, de sponsors, begeleiding, medefietsers, supporters en vooral onze trainer bedanken voor alweer een geweldige en onvergetelijke ervaring.


Madeleine dag 6: Du pijn, du fijn, du Madeleine

Geplaatst 14 feb. 2015 11:30 door Siep de Vries   [ 15 mrt. 2016 15:19 bijgewerkt ]

Nou, het is zover: het hoogtepunt van de Clinic Madeleine staat voor de deur. En in ons geval nog letterlijk ook. Als je goed luistert kun je het horen: de berg roept. In de strakblauwe hemel prikt ze een enorm eind de hemel in.


Alle plaagstootjes die in de afgelopen maanden zijn uitgedeeld kunnen op de komende twintig kilometer rechtgezet worden. Laat maar eens zien wat je kunt! Maar eerst nog even warmrijden natuurlijk, want als je met een koude motor gaat racen, dan slijt ie veel te hard.


Vanaf de parkeerplaats voor het hotel vertrekken we richting de top voor het een-tweetje met de Berg. Het gaat nu tussen jou en mij Madeleine, en ik zal je eronder krijgen.


Het begin van de klim draait om het vinden van je ritme. Begin je te snel, dan krijg je daar later op de berg heel erg spijt van. Begin je te langzaam, dan krijg je ook spijt. Al duurt die laatste spijt misschien wel jaren.


Maar na een kwartiertje begint het te komen. Je draait lekker omhoog en bijna begin je te denken dat de berg en jij zelfs vrienden kunnen worden. Dat zijn hele gevaarlijke gedachten. De berg is net een wild dier, je kunt haar niet temmen. Draai haar de rug toe en ze valt je aan. En ook nu is dat weer zo. Na een korte tijd wordt het steiler en steiler en de zon begint op je hoofd te branden. Maar gelukkig is er hier en daar nog wel wat schaduw.


Huh, las ik dat nu goed? Stond daar nu Wim, Ruurd, Ruben en de rest op de weg? Of zou ik het verkeerd gelezen hebben?


Ah, eindelijk. Het dorpje komt in zicht. Nu is het nog maar vijf kilometer tot de top. Nog maar vijf kilometer afzien en pijn lijden, dat moet ik kunnen toch? Dat voel je niet eens een uur meer. Het is nu wel gedaan met de schaduw. Maar hier is het wat kouder en is er wat meer wind.


De koeien bellen voor de laatste ronde. Ik kan de top al zien. Denk ik. Of zat de top nu om de bocht? Nou ja, maar niet aan denken en gewoon doorfietsen, dan moet ik toch boven komen?


Ja toch! Ik zie mensen van The Sportsclub staan! Ik ben er nu echt bijna. Oh, daar krijg je energie van zeg, nog even aanzetten. Oh ja toch! De vrouwen van Wim en Ruben staan op de top, wat ontzettend gaaf.


Even op adem komen hoor, en ik krijg ook al een flesje sportdrank in mijn handen gedrukt, wat een service zeg.


Zo, dat zit er weer op. Hmmm, dat viel eigenlijk toch wel mee.


Nog een keer?


Madeleine dag 4: Bergen bits

Geplaatst 14 feb. 2015 11:29 door Siep de Vries   [ 15 mrt. 2016 15:18 bijgewerkt ]

Gisteren hadden we een rustdag. Niet dat wij als fietserkes die rust nodig hebben, maar na een goed gesprek met onze carbon/titanium/aluminium compagnons bleek dat zij vonden dat ze wel een rustdag konden gebruiken. Met andere woorden: beste fietserkes: zoek het lekker zelf een dagje uit.


Nou ja, weinig keus, dus dat hebben we dan maar gedaan. Uit pure nood hebben we maar met de auto de Madeleine en de Galibier beklommen. En zoals eigenlijk  bij alle bergen die we de afgelopen dagen hebben gezien: je weet niet wat je ziet. Daar ga ik dan ook niet meer woorden aan vuilmaken, bekijk straks de foto's maar.


Bij deze ontdekkingsreis zijn we per toeval trouwens nog op een nieuw bergvolk gestuit. Ze leven heel lokaal in het plaatsje Valloire. Het bergvolk heeft een sterke voorkeur voor zwartlederen kleding met afbeeldingen van doodshoofden en ze lijken met elkaar te communiceren via knetterende tweewielers, waar ontzettend veel chroom op zit.


Maar hoe mooi het hier ook is en hoeveel nieuwe dingen we ook ontdekken, we missen toch een van onze primaire levensbehoeften. Het gaat om de dagelijkse dosis informatiedrugs voor onze geest, ook bekend als een stabiele internetverbinding. Kan overigens ook gebruikt worden voor een potje Wordfeud. We hebben geprobeerd de trillende handen te maskeren door sloten koffie te drinken, maar het helpt niet. Mensen met een verslaving zijn echter bijzonder inventief en iemand uit onze groep heeft dan ook een lokale bron gevuld met het wifi-elixer gevonden. En zoals dat gaat met zulke bronnen moet je eerst een proeve van bekwaamheid doorstaan voor je van die bron gebruik mag maken. In ons geval bestond die proeve uit het vertalen naar het Nederlands van een foldertje van het lokale VVV. De proeve hebben we glansrijk doorstaan en dus zie je nu de hele dag door kleine groepjes 'even een blokje om' lopen, zodat ze -zittend op het stoepje voor het VVV- van de bron kunnen tappen.


Goed, de fietsen zijn inmiddels weer uitgerust. We zullen ze zometeen even uitlaten op de Madeleine.


Madeleine dag 3: Kruistocht

Geplaatst 14 feb. 2015 11:28 door Siep de Vries   [ 15 mrt. 2016 15:17 bijgewerkt ]

Goedemorgen allemaal! Waar gisteren de dag vochtig begon, straalt de zon ons vandaag vrolijk tegemoet vanaf het moment dat we de gordijnen opentrekken. Daar moeten we iets mee gaan doen. We hebben vanochtend even met zijn allen overlegd en we hebben besloten dat het tijd is om vandaag ons steentje bij te dragen aan het in kaart brengen van de wereld. We gaan op expeditie op de fiets.


In het Zuid-Limburg van Frankrijk hebben ze nog best wel veel onontgonnen  gebied wat door ons in kaart gebracht moet worden. Ons oog is vandaag gevallen op de berg die lokaal bekend staat als de Croix de Fer. Het schijnt dat er bovenop die berg een ijzeren kruis staat, maar ja, zoals voor zoveel geldt: eerst zien, dan geloven. Iedereen kan wel beweren dat er een ijzeren kruis staat. Wie heeft bijvoorbeeld met eigen ogen het Monster van Loch Ness mogen aanschouwen, tenslotte? Wees gerust, de expeditie uit Drachten gaat voor jullie op onderzoek uit en rust niet voor de onderste band boven is.


De Croix de Fer is volgens dezelfde geruchten een berg van de buitencategorie. Niet dat dat wil zeggen dat de rest van de bergen overdekt is, het geeft meer aan dat je deze berg beter niet op je stadsfiets, met een krat bier achterop kunt beklimmen. En dat klopt wel. Wat een berg! En vooral: wat een ontzettend lange beklimming. De klim naar Croix de Fer is achtentwintig kilometer en het hoogste punt is 2067 meter. Verder zitten in deze klim hele stukken met een stijgingspercentage van 10 procent en meer. Het is echt een behoorlijk stevige klim naar de top.


Maar dat de klim lang is, is in dit geval niet erg, want hij is echt super mooi. De klim is een grote ansichtkaart die aan je voorbij trekt. En je hoeft er niet eens een postzegel op te plakken.

Aangekomen op de top, moeten we natuurlijk als allereerste even controleren of dat kruis er wel echt staat. Nou, jullie kunnen ons op ons woord geloven, er staat echt een croixje de fer. 't is niet zo'n kruis van mythische proporties die we in de verhalen gehoord hebben, maar er staat inderdaad een kruisje.


De Glandon hebben we  er na de beklimming van de Croix de Fer ook nog even aan vastgeplakt. Zo na de Croix de Fer stellen de ontberingen om de Glandon te onderzoeken, niet zoveel meer voor. 100 meter klimmen, ook nog met een aanloop in de vorm van een kleine afdaling en je bent alweer boven. Hier was geen ijzeren kruis te bekennen, dus de naam Croix de Fer voor de Croix de Fer is inderdaad een goede naam.


En je raadt het denk ik al, daar komt ie weer hoor: de expeditie gaat weer AFdalen! Inderdaad, AFdalen.  Bij een lange klim mag je ook een lange afdaling verwachten en dit was inderdaad kilometers lang plezier. Waarschijnlijk had de afdaling ook prachtige vergezichten en stond het er vol met marmotten, maar ik heb er vrij weinig van gezien. De concentratie was namelijk hard nodig voor alle haarspeldbochten die met een bloedgang op je af kwamen stormen.


Na een supersnelle afdaling van zo'n drie kwartier is iedereen zonder kleerscheuren van de berg afgekomen en we hebben met zijn allen vandaag weer een pracht van een expeditie achter de rug.


Het kippetje met friet bij de lunch hebben we ruimschoots verdiend. Oh en het ijs als toetje bij de lunch ook!


Madeleine dag 2: Kedeng kedeng

Geplaatst 14 feb. 2015 11:27 door Siep de Vries   [ 15 mrt. 2016 15:17 bijgewerkt ]

Woensdagochtend half zeven. De wegwerkers beginnen onvoorzichtig met het leggen van nieuw asfalt voor ons tijdritje van zaterdag. Verstandig dat ze nu al beginnen, want het moet natuurlijk wel af zijn voor we de berg opgaan. Nat asfalt plakt namelijk best wel aan je banden.


Ruim op tijd verschijnt men aan het ontbijt en na wat plakken natte en droge kaas is iedereen klaar voor de rit van vandaag. Op de planning voor deze wakkere Nederlanders staat de col de Telegraph, een lekker 'inkom' bergje. De berg komt helaas niet naar Mohammed, dus fietsen we er zelf eerst maar even heen. In een wat hoge luchtvochtigheid en precies volgens het spoorboekje vertrekt de blauwe trein voor een ritje van een kilometer of twintig richting de berg.


Zoals het een goede trein betaamt, rijden we een heel stuk langs het spoor, maar voordat we bij de berg zijn, moeten we er eerst nog even overheen. Dan blijkt dat onze fietsen niet als over rails lopen. Kedeng! Kedeng! Op de gladde rails gaat de halve groep onderuit. De fietserkes liggen overal. Nadat iedereen weer bij elkaar geveegd is, is het tijd voor een korte inspectie. De schade valt mee gelukkig: hier wat schaafwonden op de fiets en daar wat schaafwonden op de mens, maar niets ernstigs. De trein kan verder.


Zonder verdere incidenten bereiken we de voet van de Telegraph. Geen Telesport redacteurs te bekennen, dus jullie zullen het toch weer alleen met dit verhaaltje moeten doen. Heel rustig klimmen we met de hele groep naar boven. En hoe verder we de berg op rijden, hoe beter het weer wordt. In zo'n anderhalf uur zijn we boven.


Ja hoor, uitzicht is mooi, stroopwafel is lekker maarehm.. Wanneer gaan we weer? Nu komt het namelijk, het hoogtepunt van deze rit: de afdaling. Wat blijft dat toch ontzettend gaaf om te doen! Netjes in het spoor van elkaar, racen we de berg weer af. Het is maar goed dat bergen niet andersom gebouwd worden, want anders dan liet je het bij de afdaling. In een minuutje of twintig zijn we allemaal weer beneden.


Even terugrijden langs het spoor en we zijn weer in ons hotel. Nu nog even onze viergangen lunch wegwerken.


Madeleine dag 1: Witte sokken

Geplaatst 14 feb. 2015 11:27 door Siep de Vries   [ 15 mrt. 2016 15:17 bijgewerkt ]

De leuke tijd van de Madeleine Clinic is nu zo'n beetje voorbij, het gaat nu menens worden. De tijd van het harde concurrentiespel is begonnen. Hier wordt in wielrennen altijd heel ingewikkeld over gedaan, maar in de basis komt het neer op een paar simpele dingen:


1. Wees bereid om je tegenstander te intimideren

2. Overbluf je tegenstander door harde feiten neer te zetten.


Intimidatie is van deze twee punten het eenvoudigst te bereiken. Zorg ervoor dat je fiets *net* iets meer glimt. En zorg er voor dat je fietssokken net iets witter zijn dan die van je tegenstander. Hiermee laat je zien dat het je menens is: met jou valt absoluut niet te spotten. Vooral de witte fietssokken zijn erg effectief. Het aangezicht van sprankelend witte sokken blaast de tegenstander bijna letterlijk van de fiets.


Het andere punt is iets moeilijker te bereiken. Het verkrijgen van harde feiten vergt namelijk mogelijk meerdere jaren van voorbereiding. Het gaat hierbij tenslotte om je tijden: hoe snel heb je je tijdrit gereden. Wat was je tijd op berg X? En dat van die tijden gaat ver. Erg ver...


Vandaag hadden we namelijk een tijdrit van 1180 km. Deze tijdrit vond plaats van Drachten naar La Chambre in Zuid Frankrijk. De start? Dinsdagochtend om 05:00 exact bij Shell de Vonken aan de A7 tussen Beetsterzwaag en Gorredijk.


Het was een spannende tijdrit, maar de verschillen in de groep zijn erg klein. Na overbrugging van de 1180 km was de aankomst van de eerste wagen om 18:15 en de tweede wagen volgde kort daarop. De laatste wagen duurde iets langer, maar het verschil tussen de snelste en de langzaamste deelnemer was slechts vijftien minuten. Dit geeft duidelijk aan dat de groep er prima voor staat.


En omdat de tijdrit niet echt een overduidelijke winnaar heeft aangewezen, werd er na de finish nog wat psychologische oorlogsvoering toegepast. Want naast witte sokken draait alles in het wielrennen  dus om tijden. Je kunt dan wel nagaan dat alle hens aan dek is, als er een fietscomputer spoorloos verdwenen is. En dat was het geval bij een van onze vrouwelijke deelneemsters. Bij het inspecteren van de fiets bleek namelijk dat de fietscomputer er niet op zat. Paniek in de tent. En ook al zijn we zware concurrenten, we zijn wel collegiaal. Dus met zijn allen de hele bus op de kop, maar nergens een fietscomputer te vinden. Na een hele tijd zoeken was het klokje plotseling weer gevonden.


Waar zeg je?


De teller zat op haar fiets. Huh, op haar fiets? Ja, op HAAR fiets...


Ja, het is wel weer duidelijk. Het gaat er nu echt om.

Later deze week gaan we daarom nog maar een tijdritje doen. We moeten toch nog maar even die winnaar bepalen, want met die tijdrit van vandaag zijn we dus niet zoveel opgeschoten.  't is op een lokaal bekend heuveltje die overigens direct hier aan de voet van het hotel  begint. Wordt nog spannend denk ik.


Iemand die nog witte fietssokken heeft liggen voor mij?



PS: de huishoudelijke mededelingen: iedereen is goed overgekomen, we zitten hier prima in het hotel met direct uitzicht op de Madeleine en het eten vandaag was prima! Tot morgen..


Training 16: Rond

Geplaatst 14 feb. 2015 11:25 door Siep de Vries   [ 15 mrt. 2016 15:21 bijgewerkt ]

Cirkels, ze zitten echt overal in het fietsen. Van het draaien van de wielen (die is makkelijk), het draaien van de trappers (zelfs dubbele cirkels), de fietstocht (we gaan even een rondje fietsen hoor!) , tot zelfs complete wedstrijden van drie weken (De ronde van Frankrijk). Maar ja, eigenlijk konden we dit ook wel weten, want het engelse woord voor fiets (bi = 2, cycle =cirkels/wielen) zegt al genoeg. Je zou er draaierig van worden..


Vandaag is het slecht weer. Te slecht weer om buiten op de fiets te klimmen. Is zonde van zowel fiets als berijder die er op dit moment allemaal tiptop voor staan. Daarom vallen we terug op onze surrogaat fietstraining: spinning. (Zie je 'm zitten, die cirkel?)


De training staat in het teken van ontspanning en fietsen op souplesse, want het echte werk hebben we nu achter de rug. Dus draaien onze benen ontspannen de laatste rondjes voor Frankrijk, terwijl de trainer ronduit goeie muziek draait. En uiteraard als afsluiting nog even een rondje koffie.


Met deze training eindigen onze Madeleine trainingen net zoals ze zijn begonnen. We zijn er klaar voor: De cirkel is rond.


Training 15: Over bruggen

Geplaatst 14 feb. 2015 11:24 door Siep de Vries   [ 15 mrt. 2016 15:20 bijgewerkt ]

Nederland is een waterland, en daarmee een expert in het neerplanten van bruggen. Je kent ze wel: dat zijn die dingen die altijd opengaan als het net even niet uit komt. Je hebt haast en ja hoor, de slagbomen gaan naar beneden. Eerst denk je nog: huh, brug open? Ik zie helemaal geen boot. En vervolgens dobbert er op z'n dooie gemak een licht gezette Duitser voorbij, met op het achterschip een rokende barbecue met bratwurst en een net iets te grote vlag. Vrolijk zwaaiend naar de 600 wachtende auto's uiteraard.


Bruggen dus. We zijn er inmiddels zelfs zo goed in, dat we soms ook een brug neerzetten op een plek waar niet eens water is. Gewoon, omdat het leuk is. Vandaag gaan we op excursie naar zo'n brug. We gaan namelijk naar fietsbrug 'de ring' (jaja, je leert nog wel eens wat van Wikipedia) over de A7.


Een mooie brug om te zien, als je er op de A7 met de auto onderdoor rijdt. Maar het woord 'fietsbrug' zegt het al, deze brug is bedoeld om overheen te fietsen. En omdat het zonde is als je het ding niet gebruikt waarvoor die bedoeld is, hebben we dat vandaag dan ook maar gedaan.


Vandaag is namelijk de laatste 'echte' training voordat we naar Frankrijk gaan om de Madeleine op te fietsen. We hoeven namelijk nog maar een dikke week te overbruggen en dan zitten we al in Frankrijk. Maar eerst nog één keer pijn lijden op de fietsbrug, voordat we echt de berg op gaan. Met als doel natuurlijk ervoor zorgen dat het beklimmen van de Madeleine, voor niemand een brug te ver wordt.


Zoals de trouwe lezer van deze  website inmiddels bekend zal zijn, passeren ook deze week de termen 'grote blad' en 'zo snel mogelijk' weer regelmatig de revu. Alleen maar goed natuurlijk, want met grote halen en ook nog zo snel mogelijk ben je des te eerder klaar en heb je nog alle tijd om ook even lekker een rondje uit te fietsen.


Maar wat vooral mooi is aan deze laatste 'echte' training, is de symboliek die de fietsbrug weergeeft. Het fietsen slaat namelijk een brug tussen mensen. Niet alleen zoals vandaag tijdens de training, waar jong en oud spontaan met ons mee gaat doen, maar vooral binnen onze fietsgroep. Het fietsen heeft als een bindmiddel, van een groepje totaal verschillende mensen, een hechte vriendengroep gemaakt. En dat is het mooiste aan de clinic.


Training 14: Ghostbusters

Geplaatst 14 feb. 2015 11:22 door Siep de Vries   [ 15 mrt. 2016 15:20 bijgewerkt ]

Onlangs hoorde ik toch op The Sportsclub een sterk verhaal.

Het schijnt in de omgeving van Oudega namelijk te spoken. Met name op de plek die beter bekend staat als de Bermudadriehoek van het Noorden, de enige plaats waar je uit drie windrichtingen tegelijk tegenwind kunt hebben: ons tijdritparcours bij Oudega. Mensen die aan dat parcours wonen horen sinds een paar maanden 's nachts allerlei vreemde geluiden. Het geluid van zoevende bandjes over asfalt. Piepjes van stopwatches uit het niets. Zelfs iets wat op geschreeuw van Spaanse assistent ploegleiders lijkt, schijnen mensen te horen. Maar als ze buiten kijken is er telkens niets te zien.


In eerste instantie wilde mijn contactpersoon op The Sportsclub verder niets vertellen. Bang om voor gek verklaard te worden. Maar na wat aandringen liet hij toch meer los.


Er schijnt een mythe te bestaan dat daar de geesten rondwaren van een stuk of vijftien fietsers. Geesten van renners die wachten op verlossing. Rusteloze zielen die verdoemd zijn om daar eindeloos hun rondjes te fietsen en te wachten tot hun eigenaar ze uitdaagt en verslagen heeft. Eerder zullen ze geen erkenning en daarmee innerlijke rust vinden.


Vandaag is het tijd om te kijken wat er waar is van deze mythe: we gaan op spokenjacht. Het verhaal zal wel  niet waar zijn, maar mijn contactpersoon was uiteindelijk heel stellig. Hij wist het absoluut zeker.


Tijdens de verkenning blijkt al snel dat er inderdaad wat vreemds aan de hand is op het parcours. Honden die wild grommend zo voor een fiets springen, dat zullen ze toch niet uit zichzelf doen? En wat zag ik daar nou in mijn ooghoek? Was dat nu wat gras dat bewoog door de wind, of toch wat anders?


Als we het hele rondje afgemaakt hebben, wordt het duidelijk. De mythe is gewoon waar. De eerste geest staat met een grimmige blik in haar ogen al op haar eigenaar te wachten. En terwijl ik mezelf warm fiets tot ik aan de beurt ben, zie ik een-voor-een bij iedereen zijn plaaggeest verschijnen.


Als ik klaar ga staan bij de trainer, verschijnt ook mijn schim uit het verleden. En zo te zien heeft hij er zin in. Terwijl de trainer aftelt, kijken we elkaar aan. Vreemd, mijn geest is transparent, maar het is alsof hij dwars door mij heen kan kijken. Het is duidelijk dat hij zich niet gemakkelijk gewonnen zal geven. Een ziel, een gedachte, want ik ben ook niet van plan om als tweede te eindigen. Vlak voor de start gaat de wind heel even liggen. Een kleine blijk van de macht die mijn tegenstander bezit. Precies tegelijk vertrekken we, en de eerste paar honderd meter rijden we wiel aan wiel. Dan komt de eerste bocht en begint zich af te tekenen wie vandaag de sterkere is.


Langzaam maar zeker rij ik hem op het lange rechte stuk met wind mee uit het wiel. En dat terwijl hij ook nog morele ondersteuning heeft van een of andere maffe Spanjool. Ik moet het vandaag zonder doen. Ik had Manuel wel gevraagd, maar met die kredietcrisis in Spanje kon hij het niet opbrengen om naar Nederland te komen. Om met een dikke 40 km per uur over de weg te knallen, geeft gelukkig energie genoeg.


Dan komt de tweede bocht. Ik krijg de wind nu van de zijkant en moet wat van mijn snelheid laten varen. Ik heb geen tijd om achterom te kijken, maar ik voel een ijzige rilling over mijn rug gaan. Volgens mij komt hij dichterbij. Ja, inderdaad, hier loopt hij wat in. Maar dat kan ik niet over mijn kant laten gaan. Ik probeer nog wat te versnellen tot ik bij de volgende bocht ben, maar het wil niet echt.


Het laatste lange rechte stuk heb ik wind tegen. Nu moet ik alles geven om te voorkomen dat hij me weer inhaalt. Even ben ik bang dat hij nog meer dichterbij komt. Maar het lijkt er op dat hij de strijd gestaakt heeft. Ik loop verder en verder uit.


Terwijl ik over de finish rij, hoor ik in de verte achter mij een verlossende zucht. Mijn geest lost op in de wind. En al snel hoor ik dat ook de anderen hun plaaggeesten hebben uitgedaagd, opgejaagd en verslagen.


Oudega is weer veilig. Who you gonna call?


Training 13: Tecklenburg Rundfight

Geplaatst 14 feb. 2015 11:20 door Siep de Vries   [ 15 mrt. 2016 15:20 bijgewerkt ]

Innn de linkerhoek: Maakt meerrrr dan wekelijks de straten in Friesland onnnveilig! Mishandelen spinningfietsen als ontbijt! Bekend en berucht in Drachten en omstrekennnn: Team The Spooorrtsclluuuuuubb!


En in de rrrechterrrhoek: Aus asfalllt gehouwen, stijgt bovennn alles en iederrreen uit, lussst jeder rrrauwww: De Tecklenburger rundfahrrrt!


Iedereen naar zijn eigen hoek en vecht fair.

Let's-Get-Ready-To-RUUMMBBLLLEEE!!


*Dingg!*


Rundfahrt begint voortvarend en pakt Sportsclub terwijl ze nog even aan het warmhuppelen zijn. Bam! 25 procent voor de kiezen. Maar Sportsclub laat zich niet kennen en slaat direct voortvarend terug. De toon is gezet, dit kon wel eens een mooie match gaan worden.


De twee tegenstanders draaien een beetje om elkaar heen, ze zien in dat beide geduchte tegenstanders zijn en ze tasten voorzichtig elkaars zwakke plekken af.


Rundfahrt valt enkele malen opnieuw aan. Duidelijk geschrokken van de goede afweeracties van Sportsclub, smijt Rundfahrt minder met zijn krachten dan tijdens de opening van het gevecht. Moeiteloos pareert Sportsclub deze nieuwe aanvallen, lichtvoetig dansend over Rundfahrt heen.


*Dingg!*


De bel voor de rust. Sportsclub zit er nog fris bij, maar aan het gezicht van Rundfahrt te zien, heeft deze nog wat verrassingen in het vat. Rundfahrt is een gevaarlijke tegenstander, mag geen moment onderschat worden.


*Dingg!*


Rundfahrt zaait verwarring en probeert met een schijnbeweging Sportsclub op het verkeerde been te zetten. Sportsclub is vertwijfeld en even lijkt de opzet van Rundfahrt te slagen. Valt Rundfahrt van links aan, of toch frontaal? maar dan herpakt Sportsclub zich. Vol overtuiging plaatst Sportsclub een rechte directe. De tegenaanval pakt goed uit en Rundfahrt houdt zich even koest.


Maar het blijkt een stilte voor de storm te zijn. Rundfahrt gooit nu alles uit de kast. Sportsclub moet tegen een superzware en hele lange aanval op boksen. Rustig beginnend, worden de slagen van Rundfahrt steeds harder. Sportsclub moet incasseren en  Rundfahrt lijkt aan de winnende hand. Mede door een slimme blokkade wordt een deel van Sportsclub even uitgeschakeld.


*Dingg!*


Licht gehavend gaat Sportsclub de rust in. Deze rust komt precies op tijd. Aangesterkt door de goede verzorging herstelt Sportsclub weer en besluit om strijdvaardig de volgende ronde in te gaan.


*Dingg!*


Opnieuw maakt Rundfahrt een paar schijnbewegingen. Maar Sportsclub heeft geleerd en laat zich minder makkelijk in de luren leggen. Vol overtuiging maakt Sportsclub een paar omtrekkende bewegingen om zich goed te positioneren voor het eindgevecht.


De eerste tekenen van vermoeidheid worden zichtbaar bij Rundfahrt. Hij probeert het nog één keer, een zware aanval. Maar Sportsclub slaat nu zijn slag. Met een paar formidabele trappen schakelt Sportsclub zijn moegestreden tegenstander definitief uit. Het was een spannend gevecht op een verhit strijdtoneel, maar het is gelukt: Rundfahrt is OK!


1-10 of 22