Archief‎ > ‎

2019

De schaduw

Geplaatst 6 aug. 2019 15:36 door Siep de Vries   [ 6 aug. 2019 15:38 bijgewerkt ]

Ineens voel ik het.. Er rijdt iemand achter me. De hele rit reed ik in mijn uppie, maar sinds die spookbrug bij Grou open stond heb ik al zo'n onbestemd gevoel. Zo'n ik-weet-het-nietje. Zo'n kriebel over je rug. Maar ik ben erachter. Ik zie het aan de schaduw in het gras. Of ik zie dubbel.


Er gaat een tandje bij.


Volgens mij is het een liefhebber, want z'n fiets is muisstil. Zelfs de ketting hoor je niet. Af en toe twijfel ik even of ie er nog is. Hij fietst precies in mijn dode hoek. Zou ie 't zwaar hebben?


Op 't viaduct sla ik even een gaatje. Maar hij sluit weer aan. Hij neemt niet over. Goh, die fiets is echt geruisloos. Hoe lang blijft ie nog plakken? Profiteur...


Na de Fonejachtbrug scheiden onze wegen. We splitsen in stilte. Geen groet. Hij gaat links, ik ga rechtdoor. Stiekem even achterom kijken. Ja, liefhebber. 


Er gaat weer een tandje af.


Wachten voor de spookbrug



Zuivere koffie

Geplaatst 1 apr. 2019 17:45 door Siep de Vries   [ 2 apr. 2019 09:30 bijgewerkt ]

Fietsers en koffie. Ik weet niet waarom, maar er is iets tussen die twee. Ga je er harder van fietsen? Hou je het fietsen langer vol? Werkt het moraalverhogend? Met melk en suiker?  


De WADA vindt het in elk geval maar verdacht, want Il magistrale Cyclingcoffee kan voorlopig de zwarte cijfers wel even vergeten nu hun koffiedoping onder het vergrootglas ligt. Ik weet niet zeker welke Grinta wat te hard voor het kantoor van de WADA langs is gescheurd na het nuttigen van een bakkie pleur, maar het moet wel indruk gemaakt hebben daarzo.

 



Dat gaan bijzondere beelden worden straks in juli, als complete profploegen door een Frans SWAT team van een pittoresk terrasje worden gerukt, terwijl  (of omdat?) ze in de pauze rustig zitten te nippen aan hun vers gezette espressootje. 


Hoe dan ook, laten we de uitkomst van het WADA onderzoek maar niet afwachten. Want werkt de koffie niet prestatieverhogend, dan werkt het in elk geval sfeerverhogend en dat is voor ons Grinta amateurprofs reden genoeg om eens stevig de pedalen rond te malen. Zo vroeg in het seizoen kun je elke hulp hard gebruiken om weer een beetje in het fietsritme te komen, tenslotte. 




We moeten onze naam wel eer aandoen, dus op het koffiemolentje gaan we op pad richting de bron van het zwarte vloeibare goud. En je hoeft er niet eens ver voor te fietsen, want Joure is voor koffie, wat Medellin voor Cocaïne is. Plata o Senseo is dan ook een gevleugelde uitspraak op de smokkelroutes tussen Friesland en Groningen. 


Maar ik dwaal af. Op weg naar Joure dus, voor ons shotje Cafeïne. De rit gaat voorspoedig en bijzonder efficiënt. Zonder omwegen komen we aan bij onze huisleverancier Zuiver, die ons zo snel mogelijk naar binnenloodst om ons van Het Product te voorzien. En als je leverancier Zuiver heet, nou, dan weet je dat je goed spul krijgt. Voor de vorm eten we er nog een taartje bij en gaan we even op de foto, maar iedereen staat te popelen om het resultaat te testen. 




Het spul werkt direct. Als een speer leggen de Grinta's de route naar huis af. Zelfs zo snel dat afslagen bij bruggen gemist worden en dat complete Grinta pelotons op jacht gaan naar ploeggenoten die compleet uit het zicht zijn. 


Bij nader inzien zou de WADA best eens iets op het spoor kunnen zijn. Die koffie.. da's geen zuivere koffie. Ik ben benieuwd naar de uitslagen van de tijdrit over een paar weken.

Nou maar hopen dat we voorlopig niet in een potje hoeven te plassen. 


We staan er weer strak op



Bruggetjes en Bregjes, vluchten voor de vlechtjes

Geplaatst 5 feb. 2019 14:38 door Siep de Vries   [ 5 feb. 2019 14:42 bijgewerkt ]

Het is februari, de tijd is aangebroken om net te doen of het lente is en om lekker naar buiten te gaan voor een zonnig ritje op de racefiets. Een beetje kijken hoe de krokussen door de ijslaag heen proberen te breken en zo. 


Het slachtoffer van deze week is de winterzevenstedentocht, het kleine broertje van de winterelfstedentocht. Zeg maar de hamburger van de Happy Meal naast de Big Mac, maar met 90 kilometer nog steeds een tochtje die je wel voelt als je de afgelopen tijd niet al te veel gefietst hebt. Ideaal om het 'seizoen' weer mee te starten dus. En groooot pluspunt: je kunt gewoon om een uur of negen starten, in plaats van midden in de nacht. 


Dus zoals dat gaat met lekker lenteweer trekken we de wollen wanten weer aan, samen met twee ondershirts en twee fietsshirts, want we moeten die brandende zon wel een beetje buiten de deur houden. Isoleren is het devies! 




Met helm en licht bevroren tenen rijden we Sneek uit, op weg naar de eerste knippost in Ijlst (gaatjes kunnen niet van je stempelkaart af regenen, een hele slimme innovatie), wat net niet ver genoeg is om de motor echt op temperatuur te krijgen. Gelukkig is het stuk naar Sloten iets verder om te fietsen, al lassen we even een kleine break in om een lekke band te fixen en geen bosje water te geven. 


"Huh? Noorderlicht makelaars? Waar komen jullie vandaan?" Als we onze stempelgaatjes ophalen in het grootste café van Sloten, zien we plotseling in de hoek een Friese vlag met vlechtjes zitten, die druk naar onze shirts gebaart. Nou dacht ik altijd dat bregje een Fries woord was voor bruggetje, maar in Sloten blijkt dat er ook een bregje met een vlechtje is.. We zijn namelijk zojuist Bregje Vlechtje tegen het lijf gefietst, die met de selfiestick in de hand ons het fietsshirt van het lijf vraagt en haar neus steekt in allerlei technische details omtrent de neus van Wim. Ter plaatse bombardeert ze zichzelf tot fan van de 'knokploeg uit Drachten'. 


Ja, zo’n tochtje fietsen we met twee vingers in de neus


Knokploeg?? Nou hebben we allemaal wel wanten aan.. maar knokploeg?? Ik dacht dat dit gewoon een fietstochtje was. Wat staat ons dan nog te wachten? Hoog tijd om maar weer door te fietsen geloof ik. Langs het IJsselmeer staat een stevige wind tegen, maar met 'Ruben de Ragger' op kop, knokken we ons tegen de wind in. Stavoren komt in zicht. Tijd voor een gaatje. 


'Hallooo! Knokploeg!' Oh nee.. daar staat dat Friese Vlechtje weer. We proberen ons langs het bregje te wurmen zonder een Samsung in de snufferd te krijgen, wat wonderbaarlijk genoeg ook nog lukt door een afleidingsmanoeuvre van een andere fietser.


Oef! Daar zijn we goed weggekomen. Eigenlijk wilden we onze koffiestop doen, maar onder de plaatselijke huidige omstandigheden lijkt het ons beter om maar zo gauw mogelijk door te fietsen naar Hindeloopen. Tijd om een dwaalspoor uit te zetten. We halen ons knipje en fietsen een stuk tegen de route in. Het lijkt te werken, want het publiek ter plaatse is helemaal van slag. 


Zo. Tijd voor koffie. In de anonimiteit van een leeg restaurant aan de uiterste rand van Hindeloopen, ver van de zevenstedenroute, wanen we ons veilig.  


Maar niet voor lang.


Net als de koffie besteld is, zie ik door het raam een Friese vlag aan komen wapperen. En het is zeker geen vreemdeling, die verdwaald is. 'Hallooo! Knokploeg!'


Oh ooh..


Te laat om weg te duiken en te vroeg om de koffie weg te klokken. We zitten in de val. Ze doet net of ze de weg kwijt is en de knippost niet kan vinden, maar ik heb zo mijn twijfels. Zo duidelijk als we kunnen leggen we uit dat de knippost echt niet hier is, maar verderop. 


Groupiefoto


We nemen onze tijd voor de tosti's en snert. De vertragingstactiek lijkt te werken. Als we voorzichtig om het hoekje gluren in Workum, zijn er geen vlechtjes te bekennen. Pfiew. De tegenwind naar Bolsward gaat als vanzelf.


Vanaf Bolsward worden we automatisch teruggeblazen naar Sneek, waar de medaille al klaarligt. Met twee ferme handdrukken en felicitaties wordt ie ceremonieel uitgereikt. 



De knokploeg heeft de zeven steden verslagen.






1-3 of 3