Archief‎ > ‎

2017

Wielrendieren

Geplaatst 24 dec. 2017 13:22 door Siep de Vries   [ 24 dec. 2017 13:26 bijgewerkt ]

Met het baggerweer van de laatste maanden (kan iemand even kijken of die zon er eigenlijk nog wel hangt?) wachten we tot het allerlaatste moment met het besluit of we de kerstrit gaan fietsen. Toen dit ergens in september ofzo nog een goed idee leek had ik van die beelden in mijn hoofd van besneeuwde Drentse bossen, bloeiende hulst, kampvuren en klingelende kerstbellen. Maar dat is de laatste maanden veranderd in wind, motregen, grauwe shit en gore wegen. Klinkt wel echt als een echte, originele, Oudhollandse kerst. Dus natuuurlijk gaan we die kerstrit rijden! Er is nul procent kans op regen en de regen die er uit die nul procent valt is van het type waar je droog van blijft. Aldus de weerapp. Door de voorruit lijkt het alleen meer op van die regen waar je wel nat van wordt.


In Assen aangekomen lijkt er een klein beetje paniek te zijn aangebroken in de starttent (met kerstboom en chocolademelk): "De RODE linten moet je volgen. Ja, rood! Nee, dan weet ik het ook niet!". Een van de organisatoren brult in z'n mobieltje. Er zijn wat atb-ers het oerwoud rond Assen in gestuurd en die moeten nu gerepatrieerd worden, want de rode linten zijn in geen velden of wegen te bekennen. Gelukkig zijn wij op de racefiets (Roooode BORDJES) en kunnen we ook nog terugvallen op ons digitale routekaartje. "Asssaver mee?" "Watte?" "Een Assss-saver! Dan blijven de billen droog!" 


Terwijl om ons heen wat atb-ers vertwijfeld heen en weer fietsen, volgen wij de roooode bordjes en hier en daar het lijntje van de GPS. Het begin is even onduidelijk, maar zodra je echt op weg bent is alles gelukkig prima aangegeven en is de GPS eigenlijk niet meer nodig. 


De regen die valt blijkt toch niet helemaal van het type te zijn waar je droog van blijft en er staat een stevige windkracht vier, maar toch is het eigenlijk best lekker fietsweer. We doen het kalm aan, zodat we extra kunnen genieten van de mooie grijze omgeving om ons heen. En ook is het hier en daar is het een tikkie glibberig, dus we gaan een andere keer wel weer even met de oren over het asfalt door de bocht.


Na zo'n 45 kilometer van die niet zo droge regen is het wel tijd om wat op te warmen. In de halfdonkere verte tussen nergens en niemand zien we de omtrek van een cafeetje verschijnen en horen we kerstmuziek spelen. Dat klinkt als de ideale kerstrit stop. De eigenaren trekken even wit weg als twee moddermonsters binnenstappen, maar ze herstellen wonderbaarlijk snel en we worden heel gastvrij ontvangen. "Zal ik het jack even op de kachel leggen? Da's lekker warm!". Dat het halve bos aan onze kleren plakt maakt ze niks uit. "Ach joh, ik moet toch nog stofzuigen. Waar hebben jullie zin in? Notencake? Appeltaart? Of toch liever appelkruimel?" De notencake blijkt op te zijn, maar dat wordt handig opgelost door een paar walnoten op de appeltaart te kieperen. 


Alle rode bordjes gevonden



Afgetankt met warme cappuccino en warme appeltaart, stappen we op de maat van 'driving home for christmas' weer op de fiets voor het laatste stukkie. Met de wind in de rug blazen we het grootste stuk van de route terug naar Assen. Maar in de laatste vijf kilometer zit toch nog even een kleine verrassing. De kilometerslange, kaarsrechte vaart langs Assen heeft de wind pal op kop. In die regen waar je droog van blijft moeten we toch nog even wat afzien. Gelukkig kunnen we de warme chocolademelk bij de finish al ruiken. En waarschijnlijk kunnen ze die chocolademelk daar zelf maken, want als we de fietsen afspuiten, komt er een lading bruine drab vanaf waar Nesquick trots op is. Ze zijn alleen de melk vergeten. 


De iets minder gore fietsen schuiven we de bus in, de natte sokken gaan uit en de kachel gaat op honderd. Zo. De kerstvakantie kan beginnen. 

All Terrain Billen

Geplaatst 10 dec. 2017 12:28 door Siep de Vries   [ 10 dec. 2017 12:28 bijgewerkt ]

Ik had gisteren een goed idee. Het is namelijk zover: de winter is begonnen. Wel een beetje te vroeg weliswaar, want het is nog geen 21 december. Maar héé: hoe vroeger 'ie begint, des te vroeger hij ook weer ophoudt. Want hoe mooi die witte kerstplaatjes ook lijken, de winter heeft fietstechnisch wel een nadeel. Het kan wat glad worden. Vooral op de racefiets kan het hier en daar best wel eens spannend zijn op een licht be-ijsde asfaltweg. Een contactoppervlak van twee lucifershoutjes laat nu eenmaal niet veel ruimte voor fouten als je verkeerde kant opstuurt op een glibberpaadje. 


Toch blijft die fietskriebel niet echt te temmen, dus wat moet je dan hè. En hier komt de geniale ingeving van de week de hoek omkijken. Ik heb namelijk nóg een fiets! Eentje met brede banden, schijfremmen, vering en een levenshouding die al menig kerstboompje die op het verkeerde moment op de verkeerde plek was, het leven heeft gekost. Juistem: een ATB. Een ATB kijkt niet op of om van een beetje glibber. 


Ik daarentegen ben niet echt de drekliefhebber die de Beetsterzwaagse bospaadjes in deze tijd van het jaar je toewerpen. ATB'en in Beetsterzwaag moet je doen als de zon minstens twee weken brandend aan de hemel staat en de krekels in katzwijm van de hitte niet eens meer de moeite nemen om te krekelen. Maar die brede ATB banden zijn nu wél handig om het roer recht te houden op ijzige asfaltpaadjes! Op (asfalt)pad op de ATB dus. 


En dat werkt allemaal best lekker moet ik zeggen. Nu was ik even vergeten hoe zwaar dat ding fietst vergeleken met de racefiets, maar dat mag de pret natuurlijk niet drukken. Da's alleen maar wat gratis extra training, dus eigenlijk best ideaal. 


Vol goede moed ploeter ik tegen de wind in. Ik heb volgens de buienradar vandaag twee uur zonder ijsregen, dus ik moet wel zorgen dat ik binnen twee uur weer terug ben. Niet al te ver weg dus. Vlak voor het keerpunt maak ik nog even een kleine omweg om een niet-aangekondigde ijsbui te omzeilen en dan begint het leukste stuk van de route, de terugweg met de wind in de rug. 


Even ga ik staan om aan te zetten en op het moment dat ik ga staan voel ik het ineens. Terwijl het bloed mijn billen inloopt trekt er tegelijk een gigantische zadelpijn doorheen. Oefff... Niet wetend hoe ik nog op het zadel moet zitten, kreupel ik half staand en half zittend weer terug naar huis. Komen die uren en uren running die je bij spinning doet tenminste ook nog eens van pas. Daar gaat mijn mooie wind-in-de-rug-geniet-momentje. Net voor de ijsbui begint trek ik thuis de deur achter me dicht. 


Deze fiets heb ik nog niet zo lang en door wat technische kinderziektes heb ik er ook nog niet zoveel op kunnen fietsen. blijkbaar moet ik 'm biltechnisch toch even wat beter afstellen voordat ik er echt een eind op onderweg ga. Binnenkort de gereedschapskist maar even pakken om de zadelpijn uit de fiets te sleutelen. 


Tricottalk

Geplaatst 19 nov. 2017 10:27 door Siep de Vries   [ 19 nov. 2017 10:30 bijgewerkt ]

Het is nu november, donker, nat en koud buiten. Ronduit baggerweer eigenlijk en niet echt ideaal om een rondje te fietsen. Het kan wel natuurlijk, maar dan valt het rondje niet in de categorie hobby, maar meer in de categorie zelfkastijding. Dus wat ga je dan doen? Dan ga je luisteren naar verhalen van iemand die verhalen over fietsen schrijft! En daar schrijf je dan natuurlijk weer een verhaaltje over. 


Dus jullie lezen nu een verhaal van iemand die luistert naar iemand die verhalen vertelt over het schrijven van verhalen over fietsen. Snap je het nog?


Nou ja, goed. Doet er ook niet zoveel toe verder. In elk geval had FTC Smallingerland schrijver John van Ierland uitgenodigd om uit te weiden over 'de trui van de renner'. 


'De trui van de renner' is een kapstok (haha) om het verhaal achter het verhaal te vertellen van een gebeurtenis bij een Touretappe of criterium. De anekdotes over allerlei renners uit de periode 1914 tot ongeveer 1990, vliegen me om de oren. 


Gerben Karstens is een van de eerste vedetten die ter sprake komt. Om me heen wordt instemmend geknikt. Jaa, Gerben Karstens! Die ouwe lolbroek! Ik heb nog nooit van de kerel in kwestie gehoord, maar dat ligt vast aan mij. Mijn geheugen is één grote zeef als het gaat om het onthouden van sportprestaties en wie ze geleverd heeft. Hoe dan ook kon je Gerben er blijkbaar wel bij hebben als er een geintje geflikt moest worden onderweg, zoveel is wel duidelijk. Je kunt best met z'n tweeen een touretappe op één fiets rijden, toch? 




De avond vordert en het ene sterke verhaal na het andere volgt elkaar snel op. Tussen het oppompen van wat binnenbandjes door komen De Kneet, Rini Wagtmans, Zoetemelk en Peter Post allemaal aan de beurt, waarbij in de anekdotes tactisch inzicht moeiteloos verruild wordt voor vuile spelletjes.


En natuurlijk komt de onvermijdelijke doping ook ter sprake. Breaking News! Jean Nelissen heeft de Ventoux bedwongen onder invloed van Amfetamine! Goh, wie had dat achter hem gezocht. Dat Jean Nelissen ooit de Ventoux op is gefietst!


Ook matchfixing komt even ter sprake. Waar dit bij voetbal een schimmige wereld is waar de nodige maffia achter lijkt te zitten, is dit bij wielrennen vooral een kwestie van wat koehandel onderweg. Oh, wil jij winnen vandaag? Wat heb je ervoor over? Bij de finish kom je er uiteindelijk achter of je genoeg geboden hebt om de eer van de overwinning af te kopen. Cliffhanger: een ton is niet altijd genoeg. Maar wil je meer weten, dan moet je ook maar eens naar 'de trui van de renner' gaan. 


Verhalen die het daglicht niet kunnen verdragen


De avond sluit af met de beroemde petje-op-petje-af-zonder-petje-quiz. Zonder ook maar één antwoord echt te weten, gok ik me tot aan de laatste ronde, maar bij de uitsmijter gaat het uiteindelijk nog net mis en ga ik toch niet met de prijzen naar huis. Gelukkig maakt de schrijver de prijzen wel nog even bekend, zodat je de boeken ter plekke ook nog even kunt aanschaffen. 


Het was een leuke avond en ik heb weer veel opgestoken uit vervlogen wielertijden. Wel leuk om te zien dat het een sport is met zo'n rijke historie. 


Oh ja. Zie je eens een keer iemand op een ros van het merk 'Rih' fietsen, ga er dan naast fietsen en fluister 'Rih' tegen het stuur. Leun achterover en geniet van het schouwspel dat zich zal ontvouwen.



Kriebel

Geplaatst 29 okt. 2017 15:32 door Siep de Vries   [ 29 okt. 2017 15:36 bijgewerkt ]

Nou, we zitten weer in die tijd van het jaar.. Je weet wel, die tijd waarbij je blij mag zijn met elke kilometer die je op de racefiets kunt rijden. Vorige week was het al raak. Een heel weekend regen. Niet echt aanlokkelijk om vanuit je warme bed even een rondje op de fiets te doen. 


Maar des te langer je niet hebt kunnen rijden, des te groter wordt de fietskriebel! En na dat brakke weekend van vorige week jeukt het behoorlijk. Dit weekend lukt het niet om op zaterdag met Grinta mee te fietsen, dus op zondag MOET ik gewoon fietsen.


En op zondag stormt het. Windkracht zes en de KNMI geeft code geel, wat ongeveer zoveel betekent dat je naar buiten mag, maar dat je niet moet zeiken als je een boom op je knar krijgt. Ook is er ongeveer elk kwartier een verfrissende hoosbui om ervoor te zorgen dat je het weer in elk geval niet te veel gaat waarderen.


Ja, wat moet je dan.. Binnen staat als alternatief de Tacx bepaald niet te lonken. De Tacx is wat mij betreft het alternatief voor als elk ander alternatief onmogelijk is, of op zijn minst zeer schadelijk voor de gezondheid. Een uurtje fietsen op een Tacx voelt zwaarder dan de Mont Ventoux in de winter. Na een uur val je van de fiets af van verveling. Misschien wordt je conditie er wel beter van, maar je hersenleeftijd is tien jaar dichter bij je pensioen na een Tacxtochtje. Met een scheef oog naar de Tacx (doei Tacx!) besluit ik toch maar te gaan voor een rondje code geel. Uitwaaien to the max. 


De rit begint direct al goed als er een Friese-woudenreus over het fietspad is gemieterd. Er staat een oranje kerel met een indrukwekkende kettingzaag naast, die zich helemaal staat uit te leven op het houtwerk. Zo met Halloween om de hoek lijkt het me beter om 'm maar niet te storen, dus ik duik een steegje in om een alternatieve route te pakken. Maar zodra ik buiten Drachten kom, begint het feest pas echt.


Windkracht zes tegen is best ehm.. pittig.. Met de ketting mooi op spanning, ram ik onvermoeibaar (ahum) tegen de wind in. Allang blij dat ik nog steeds vooruit ga en niet achteruit begint het zowaar zelfs leuk te worden! 


Lucht. Onheilspellend.


Net voor Jistrum begint het te regenen. En precies als ik bij de brug aankom gaat ie nog open ook. Waarom de brug open gaat is eerst een raadsel, want in geen velden of wegen is een boot te bekennen. Tot er na een paar minuten ineens een enorme Duitse vlag met een bootje eraan geknoopt aan komt dobberen. De vlag is zo groot dat het de hoofdreden moet zijn om de brug te openen. Terwijl de regen bijna horizontaal op mij neerdaalt, pruttelt de drijvende vlag op zijn dooie gemakje langs de brug. 


Na dit iets te lange intermezzo, stap ik weer op de fiets om laverend mijn weg te vervolgen. De wind komt inmiddels van de zijkant, dus het laveren gaat zo goed als automatisch. Als ik rechtdoor stuur, dan ga ik naar links en stuur ik naar rechts, dan ga ik rechtdoor. Maar goed dat ik vanaf nu niet meer naar rechts hoef af te slaan, want dat zou nog best interessant kunnen worden. Over losliggende takken en langs voorbijsuizende blaadjes komt het leukste stuk van de route steeds dichterbij.


Meewind! Kijk, hier doen we het voor. In no-time zoeven we (zo nu en dan) met meer dan 50 kilometer per uur weer naar huis. Zo voelt het denk ik ook als je op een E-bike fietst. Je trapt wel, maar je doet niks!


Met licht nasmeulende banden komen we weer bij huis aan. Zo, de kriebel is eerst weer weg. Nu maar eens kijken of er spierpijn voor in de plaats komt.

Belspellen

Geplaatst 19 okt. 2017 14:23 door Siep de Vries   [ 19 okt. 2017 14:33 bijgewerkt ]

Het is een zonnige 15 oktober rond een uur of half twaalf. Om half elf zijn we vertrokken voor een rustig rondje door de buurt. Het is zondag tenslotte, geen haast om ergens te komen.


We zijn al bijna weer terug, alleen het laatste stukje nog even. Deze eerste rit op de nieuwe racefiets ging fantastisch. Hij rijdt beter dan ik had durven hopen! 


Voor ons verschijnen twee peddelaars die rustig zoemend de kilometers wegtrappen. De een fietst links op de weg. De ander rechts. We naderen snel. Zonder wat goede wil zou je er makkelijk tussendoor kunnen fietsen, maar dat doen we niet natuurlijk. Het is zondag en wij hebben geen groene ventieldopjes nodig om fatsoenlijk te fietsen. 


*Ting!* 

Het vriendelijke geluid van een fietsbelletje op een zonnige zondagochtend klinkt. 


Geen reactie. Niet zo ver bij ons vandaan trappen de peddelaars de kilometers rustig zoemend weg. De een fietst links op de weg, de ander rechts. Geen vogeltje passeert ongezien.


*Tingting!* 

het vriendelijke geluid van een fietsbelletje op een zonnige zondagochtend klinkt iets aandringender. 


Stoïcijns bewegen de fietsers zich voort. De een fietst links op de weg, de ander rechts. Ze zijn best wel dichtbij.


*Tingtingtingtingting!* 

Het vriendelijke fietsbelletje imiteert een bewaakte spoorwegovergang tijdens spitsuur.


Onverstoorbaar fietsen de peddelaars links en rechts op de weg. We kunnen de serienummers van de achterlichten lezen. Het wordt tijd voor noodmaatregelen.


"TING-ELING!!"

Het geluid van een imitatiefietsbel schalt op niveau scheepshoorn over de vlakte. Vogels schrikken op. Licht verstoord kijkt een grijs hoofd over de schouder en beweegt van rustig van links naar rechts. Vriendelijk groetend passeren we.


Achter ons fietsen twee peddelaars. Rustig zoemend trappen ze de kilometers weg. De een fietst rechts op de weg. De ander ook. Achter ons klinkt het bits: "KUN JE NIET BELLEN?!!"





Doe ook eens mee met de MH2D

Geplaatst 21 sep. 2017 14:39 door Siep de Vries   [ 12 nov. 2017 07:58 bijgewerkt ]

Vorig jaar beviel ie heel goed, dus we doen 'm dit jaar maar in de herhaling: De Mergel Heuvelland tweedaagse (MH2D). Bijna zou ik niet meedoen (foute beslissing natuurlijk), omdat we eerst in het weekend van de MH2D ook onze beruchte Grinta Mystery Ride hadden gepland. 


Maar na wat geschuif in de fietsagenda kwam dit weekend plotseling toch vrij! Gauw mijn Akkrumse MH2D boarnstayer fietsmaat gevraagd of ik alsjeblieeeeeft nog onder de wasbak mocht slapen in het appartement, want ik wilde toch wel graag mee. Dat was geen probleem. Graag zelfs! En of ik misschien nog iemand wist, want het appartement zat nog lang niet vol. 


Één Whatsapp en twee uur later waren alle lege plekken in het appartement gevuld met medegrinta's. Misschien heb ik vorig jaar toch iets te veel lopen opscheppen over deze tocht..


Maar goed. Voor vertrek wenst bijna iedereen me sterkte met het overleven van dit weekendje, want de weersvoorspellingen zijn ronduit dramatisch voor heel Nederland. Maar net als dat onoverwinnelijke dorpje in Gallië dat weerstand bood aan de Romeinen, biedt Limburgia weerstand aan de weergoden. Heel Nederland zit in één regenbui, maar in Limburgia strakblauwe luchten zolang we op de fiets zitten. Je zou bijna denken dat er een ketel met toverdrank in het spel is. 


Strakblauwe hemel


Op de eerste dag doen we een rondje België, wat ongeveer neerkomt op atb'en op de racefiets. De route is prachtig, maar de wegen waar we overheen moeten vallen in de categorie 'geasfalteerd geitenpad'. Nog geen vijf minuten na de start kom ik op een stuk weg waar iemand illegaal een menhir uit het asfalt heeft gebikt. Beetje jammer alleen dat ik die krater compleet over het hoofd zie. Met een enorme knal verdwijn ik in de spelonk in de weg en kom er aan de andere kant weer uit met een lekke achterband. Gelukkig is Superklaasje nabij, die ons tussen neus en lippen door mooi even een demo kan geven van de nieuwste bandmontagetechnieken. Wel goed opletten, want ruwweg één minuut en achtendertig seconden na het noodlottige ongeval staat de fiets weer op vers rubber en kunnen we verder hobbelen over het geitenpad. 


Zwaartekracht is cool


Al snel dient het volgende technische mankement zich aan. Het freewheel van een van onze fietsen is wel een beetje klaar met freewheelen en laat in de afdaling luid klagend aan de eigenaar weten dat ie lekker zelf mag gaan trappen. De eerste fiets ter wereld met verplichte trapondersteuning in de afdaling. Wil je naar benee, trap dan maar mee!


Nog ietsje later trapt Superklaasje zijn blad krom op een helling waar geen budget voor bochten was. Recht naar boven trok het blad niet helemaal. Gelukkig hoeven we alleen nog maar te klimmen naar het drielandenpunt, waar we wat klusjes hebben voor de MH2D Shimano reparatiedienst. 


Al krakend (zowel een fiets als Superklaasje op het grote blad) komen we boven, waar een bovengemiddeld handige fietsmonteur al handenwrijvend naar het kromgetrapte blad staat te kijken. Met hamer en schroevendraaier wordt er stevig omgebeukt op de Carbon bolide, maar in no-time heeft ie het zaakje weer aan de praat. Chapeau voor deze fietsdokter!


Ja hoor, dat kan echt met een hamer


De rest van de rit verloopt zonder noemenswaardige problemen in prachtig weer. Hier en daar stuiteren we over een Belgische heuvel en voor we het weten zijn we alweer bij de finish, waar het precies begint te regenen als we de finishtent inlopen. Wat een timing! In de finishtent is het een groot feest, met een live band en allemaal vrolijke fietsers. Wat een conditie krijg je toch van dat fietsen, zeg. Eerst half Belgie doorkruisen, even tweeduizend hoogtemeters wegtikken en dan nog energie overhebben om met z'n allen de tent op zijn kop te zetten! Het was nog lang onrustig..


Septemberfest


De tweede dag zitten we om half negen alweer op de fiets voor het tweede rondje. Deze keer voornamelijk door het Limburgse Amstel Gold Race gebied. En dat kun je ook merken aan de wegen. Waar je gisteren de halve dag op een dolle rodeostier zat, rijden we nu de route over snaarstrak asfalt. Een stuk prettiger voor het beurse achterwerk. Ook vandaag heeft de organisatie weer een prachtige route gemaakt.

Er zitten een paar echte klassiekers in de route, zoals de Cauberg en de doodeman, maar ook een paar minder bekende juweeltjes. 


Kedeng, kedeng


Maar ook is er gezorgd voor wat vermaak onderweg. Zo staat er onder andere een oude stoomtrein klaar voor vertrek, die met grote stoomwolken statig door de Limburgiaanse heuvels trekt. En mocht je met het verkeerde tempo fietsen, waardoor je de trein mist, dan kan de liefhebber zijn verdriet verdrinken met een gratis biertje, aangeboden door de Gulpener brouwerij. Pas na het beklimmen van de doodeman uiteraard, want die doodemannen moeten we natuurlijk wel voorkomen. 


Ja, net als vorig jaar is ook dit jaar weer de MH2D een prachtig evenement. Absoluut de moeite waard om aan mee te doen!


Compleet stuurloos



Filmpje!



De gulden snit

Geplaatst 30 aug. 2017 10:16 door Siep de Vries   [ 30 aug. 2017 13:15 bijgewerkt ]

Zoals wel eens eerder ter sprake is gekomen, zijn de looks van de gemiddelde racefietser toch wel een 'dingetje'.


De enigszins modebewuste fietser zorgt er op zijn minst voor dat de fietsbroek past bij het fietsshirt. Dat is wel het minimale level dat je moet halen. De enigszins modebewuste fietser weet ook dat je nooit een witte fietsbroek moet dragen, zeker niet in de regen. (ik spreek uit ervaring, maar dat verhaal is voor een andere keer). Dus broek passend bij het shirt en geen wit. Vind je het lastig of heb je geen zin om je te verdiepen in kleurenleer en complementaire kleuren? Onthou het volgende ezelsbruggetje: 'Een broek in het zwart lijkt nimmer apart'.


Ben je wat meer gevorderd, dan zorg je dat de helm en fietsbril ook 'kloppen' met de rest van de outfit. De echt serieuze fietsstylisten gaan echter voor het totale pakket, waar de kleding matcht met de fiets en waar je het plaatje compleet maakt met handgemaakte overschoenen van Italiaanse snit, die je niet al te hoge fietssokken perfect laten uitkomen bij je zongebruinde kuiten. Als je dit niveau bereikt, dan ben je al behoorlijk serieus met je sport bezig en win je al gauw zo'n vijf moraalkilometers aan gemiddelde snelheid erbij, puur door intimidatie van de mederenners. 


Maar vandaag heb ik ontdekt dat er nog een niveau hoger bestaat. Als een ware Leonardo da Vinci die de laatste hand legt aan de Mona Lisa, slijpt ook de superpro aan zijn persoonlijke meesterwerk. En net als bij de geheimzinnige glimlach van Mona (of Lisa?) zit de 'devil in the details'. Heb je de broek, helm en overschoenen in orde, dan ga je verder met het optisch tunen van de fiets. 


Stuurlintje aanpassen? Simpel. Dat is echt voor de beginners. Naam op je fiets? Kom op, je kunt beter dan dit! Er zijn betere methodes om perfectie te bereiken! Heb je wel eens goed naar je banden gekeken? Ja, je weet wel: die zwarte ronde dingen die over de weg rollen. Daar zit nog ruimte voor verbetering!


Om te beginnen zorg je ervoor dat het loopvlak van de band past bij draairichting van het wiel. Heb je dit al niet voor elkaar, dan ben je de volgende stap eigenlijk niet eens waardig. Zit dat goed? Mooi. Als superpro in wording heb je als het goed is allang hoge carbon velgen, waar duidelijk de merknaam op leesbaar is. Dit detail is belangrijk voor de laatste finishing touch, want nu gaat het erom. Want naast kleurbeeld komt de volgende fase om de hoek kijken: symmetrie. Laat nu de tekst op de band een kwartslag verspringen met de tekst op de velg. Let op: Ze mogen niet overlappen! Als je dit goed doet, dan wisselt de tekst op de band nu af met de tekst op het wiel. 


Zo. Nu heb je alles op orde als superpro. Fibonacci zwelt op van trots! Fiets alleen niet te snel, want een meesterwerk moet bekeken worden. 


Bijna.


Plat

Geplaatst 20 aug. 2017 07:03 door Siep de Vries   [ 20 aug. 2017 07:21 bijgewerkt ]

Lekke banden. Het zwarte goud kan je op onnoemelijk veel manieren in de steek laten. Je kunt er een boek over schrijven, want de lekke band is er echt in allerlei soorten en maten. 


Je hebt bijvoorbeeld de geniepige. Je bent lekker aan het fietsen en er is niks aan de hand. Dan denk je dat er toch wel erg veel tegenwind is waar de rest van de groep geen last van lijkt te hebben. Vervolgens moet je al je ervaring als stuurman aanwenden om niet de bocht uit te zwabberen en als laatste stap rijd je hobbelend over het asfalt. Ah, dus DAT is er aan de hand.


Ook heb je de sisser. Deze had ik zelf een paar weken geleden nog. Bij de sisser zit je te zoeken naar het blaadje of het takje dat ergens klem zit tussen je frame en je wiel. Tot je erachter komt dat het sissen doorgaat als je stilstaat...


Een andere versie is de verstopper (kan overigens prima in combinatie met de geniepige of de sisser). Je rijdt lek. Je repareert en controleert de band en stapt weer vrolijk op de fiets. 3 kilometer verderop sta je vloekend weer stil, moet je een binnenbandje lenen en kun je Sherlock Holmes gaan spelen om te zien waar de boosdoener nu echt uithangt. Wanneer de dader zich niet toont, wordt vaak het velglint als schuldige aangewezen, om toch maar een zondebok te hebben. 


Vandaag hebben we echter de luidruchtige. Geen twijfel mogelijk dat je lek rijdt bij deze.


"BIEM!!" We zijn nog maar net op weg als plotseling de achterband met een luide knal ontploft op een bruine winegum van het merk Amstel. Toch duurt het (heel) even voordat het slachtoffer het zelf doorheeft. 


"LEK! Wie is er eigenlijk lek?" 

"Ja, jijzelf"

"@#%!"


Zelfs met napiepende oren is het niet moeilijk om het lek te vinden, aangezien er een halve krater in de buitenband is geslagen. Gelukkig is de band nog net goed genoeg om de 'tientjestruc' niet te hoeven gebruiken en kunnen we met de band op halve druk de rit zonder problemen afmaken.


Oh ja. Je hebt ook nog de 'Oh nee, toch niet.'

Deze komt voornamelijk voor bij wind tegen van windkracht vier of hoger.

Hierbij roept er iemand met piepende adem op een metertje of vijftig afstand: "LEK!"

Wanneer de groep tot stilstand is gekomen blijkt na een zorgvuldige inspectie van ongeveer een minuutje: "Oh nee, toch niet"


Heb ik zelf nog nooit gehad, natuurlijk. 




Bijk'n met Bauke

Geplaatst 7 aug. 2017 15:03 door Siep de Vries   [ 7 aug. 2017 15:23 bijgewerkt ]

Je staat er haast niet bij stil, maar vlakbij huis is een hele toffe toertocht: De Bauke Mollematocht. Twee jaar geleden had ik 'm voor het eerst gereden. Vorig jaar kwam het er helaas niet van, maar dit jaar moet de tocht van onze touretappewinnaar toch zeker even gereden worden.


Voor de zekerheid had ik me bij de voorinschrijving ingeschreven voor de 165 kilometer, zodat ik alle kanten op kan, maar na overleg met de rest van de groep komen we tot het besluit om de 110 kilometer te gaan fietsen. Nou, helemaal prima! 


Terwijl we naar Groningen rijden, zien we één miezerig miniregenwolkje hangen. Oooh, nou als dat alles is, dan wordt het een mooie dag vandaag. Alleen precies als we uit de auto stappen op onze geheime bauketochtparkeerplaatsdieniemandkent, houdt ie het niet meer en scheurt het miniregenwolkje open. 


Goh. Er komt nog best een hoop water uit zo'n klein wolkje, zeg. Via die andere cloud komen we erachter dat de miniwolkbreuk drie minuten duurt en aangezien we graag op safe spelen, doen we er een minuutje extra bij. Voorzichtig met de pink voelend of het al droog is, kruipen we beetje bij beetje weer uit de nadruppende auto. Zo. Tijd voor de bauketocht!


Miniwolkbreukje


De korte broek kan vandaag echt aan (en als ik in kort rij, dan kan het echt ECHT). We laten de auto's achter op de geheime bauketochtparkeerplaatsdieniemandkent en rijden een klein stukje naar de start op de Grote Markt. Echt heel gaaf om eens te kunnen starten vanaf de plek waar ik jaren als student heb rondgelopen en gefietst. Na opstartkoffie op kosten van Bauke (geschikte kerel toch), rijden we kalmpjes stad uit, de Grunneger wind in. 


Want wind staat er vandaag wel. Officieel zeggen ze windkracht drie, maar dat is Grunnings voor 'beste bries'. De route is ook zo uitgezocht dat we vooral veel tegenwind en zijwind hebben, want zo kun je extra genieten van het open Groningse landschap. Bauke approved! 


Er zitten dan ook een paar stukjes in waar Bauke graag volle bak rijdt en hij graag wil dat wij dat ook doen. Het eerste punt wat we tegenkomen is de Baukebult, een viaduct van een meter of driehonderd waar je mooi even tegen op kunt gassen met tijdregistratie. Eigenlijk wil ik het laten voor wat het is, maar we rijden nog maar net het viaduct op en iemand probeert gelijk al om ons heen te peren. Ja eh.. dat is niet de bedoeling hoor. Tandenknarsend raggen we de fiets toch maar het viaduct op, zodat er tenminste wel een Grinta als eerste boven is. We hebben een naam hoog te houden, tenslotte.


Na dit kleine speelkwartiertje duurt het niet lang of de eerste bevoorrading is al in zicht. En... ze hebben winegums. Winegums!! Al die bananen en koekjemeuk wat je normaal bij die tochten krijgt is prima hoor, maar je wordt er toch wel eens een beetje flauw van. Eindelijk een keer echt goede sportvoeding waar ik op fiets als de brandweer! Het lijkt wel of ze me persoonlijk kennen hier. Na een handje winegums (jaja.. en nog eentje) gaan we weer op pad. 


Van winegums word je blij


En zoals ik ook al bij de Noorderrondrit zei: mooie slingerpaadjes genoeg hier. Ook al rij je veel door de open vlakte, de paden zijn niet echt saai. Waar in Friesland de wegen op de vlakte vaak van het kaliber 'lange halen, snel thuis' zijn, stoppen ze er hier veel meer bochtenwerk in. Voordat je het doorhebt is het dan ook alweer tijd voor de volgende voorraad winegums. 


In de staart van de route blijkt het venijn te zitten. Na alle bonuspunten die hij gescoord heeft met de winegums, stopt ie in de laatste kilometers nog even een kasseienstrook die rechtstreeks uit Vlaanderen geïmporteerd is. En geloof het of niet, maar juist hier vindt Bauke natuurlijk weer dat de stenen uit de straat gereden moeten worden. Nou, vooruit dan maar. Ook hier moet het vuur eerst even aangewakkerd worden door iemand die me (bijna) voorbijrijdt, maar dan zetten we het gas er toch weer op. 


Er zijn geen onderdelen achtergebleven


Hoe harder je gaat, hoe minder het hobbelt, tenslotte. Alles kraakt en rammelt aan de fiets, maar na anderhalve kilometer stuiteren ben ik zowaar mijn medestrijder voorgebleven EN heb ik nog steeds ronde wielen. Ongelooflijk. Nu is het alleen nog uitrollen naar de finish op de Grote Markt. Hehe, tijd voor een colaatje. 


Bauke bedankt, het was een toffe dag! Volgend jaar weer een rondje?



Stuurbordje bijgewerkt naar de waarheid uiteraard



Filmpje! Baukebult, hobbelpad en Grote Markt

Ongebaande paden

Geplaatst 31 jul. 2017 14:12 door Siep de Vries   [ 31 jul. 2017 14:31 bijgewerkt ]

Eigenlijk maken we het onszelf best wel lastig met een racefiets. Want onder de fietsen is het 't meest kieskeurige voertuig wat ertussen zit. Alsof je een hapje gaat eten met een verwende restaurantrecensist die voor alles onder de twee michelinsterren z'n neus ophaalt. 


Waar ie 't meest van houdt is asfalt. Asfalt is prima. Ja hoor, graag zelfs. Zoeft zo lekker onder de wielen door en je voelt gewoon dat de fiets in z'n sas is. Bochtje hier, bochtje daar en voordat je 't weet ben je alweer klaar.


Klinkers vindt ie al wat minder. Schoorvoetend gaat de racefiets ermee akkoord. Liever niet, maar als 't moet dan moet 't. Een beetje bokkig vervolgt ie z'n weg. Maar met klinkers is de grens ook wel bereikt. Elke andere vorm van verharde of onverharde weg wordt ter plekke tot persona non grata uitgeroepen. Wil je er toch langs? No way Jóse, je gaat maar terug of je gaat maar lopen. 


Kees spreekt zijn buitenband vermanend toe


Nou. Daar sta je dan. Er zit een schelpenpad in de zorgvuldig samengestelde route. En op de kaart stond echt 'verharde route'. Maar niet verhard genoeg voor zijn poezelige voetjes. Z'n neef op noppenbanden zou een vreugdesprongetje maken. Joepie! Schelpen! Glijuh! Maar de racefiets vindt 't niks. 'Ja eh.. straks gaan mijn banden lek hoor. Hier heb ik personeel voor.' 


Met al twee lekke banden achter ons (op asfalt!), keren we toch maar om. Laten we 'm niet chagrijnig maken. We moeten nog een eindje. 


De band komt langzaam tot inkeer


Gelukkig is er op de gebaande paden ook genoeg te zien. Het lijkt wel Jurassic Park rond Heerenveen deze week. 


Nee, rustig maar. Er zijn geen fietsers opgegeten en er stond ook geen T-Rex op het fietspad. Wel is er een haas/konijn met zelfmoordneigingen (Er stond bijna 'Continental' op z'n rug), een grote bruine roofvogel (vraag me niet om het modelnummer) met interesse in racefietsers en een ree die nog nooit van zebra's heeft gehoord, gesignaleerd. 


Ja, het oerwoud in Friesland. Wees goed voorbereid, je weet nooit wat je tegen het lijf fietst. En blijf op het asfalt. Als je je fiets te vriend wilt houden.


Overpeinzingen tijdens het aanschouwen van het gesprek




1-10 of 31