Archief‎ > ‎

2016

Biken met bollen

Geplaatst 31 dec. 2016 08:13 door Siep de Vries   [ 31 dec. 2016 17:15 bijgewerkt ]

Nu wilde ik eigenlijk een cool verhaal schrijven dat ik het jaar heb uitgeluid op de racefiets, waarbij ik dekking moest zoeken voor rondsuizende melkbusdeksels en lawinepijlen, maar een stevige verkoudheid (ja, het is vakantie) gooit roet in het eten. 

Dan maar aan de oliebol (helpt uitstekend tegen verkoudheid) en als alternatief een obligaat Fietspraat jaaroverzicht. En ja, ik had ook liever vandaag een mooie tocht voor een cool verhaal.

Het jaar begon in elk geval goed met de BCD nieuwjaarsloop, wat voor een fietser natuurlijk eigenlijk vloeken in de kerk is. Lopen?! Dat doen we niet. Voor vervoer hebben ze toch een fiets uitgevonden? Nou, dat heb ik dus ook geweten, want 5 km cold turkey hardlopen, daar krijg je toch best wel spierpijn van. We zullen zien trouwens of de loopspieren inmiddels gewend zijn, want de volgende nieuwjaarsloop is alweer in het zicht. 

Fatbikes stonden op het programma in begin Maart en dat ligt al meer in mijn straatje. Op dikke banden door het bos raggen en de fiets niet eens hoeven schoonmaken, dat ligt me wel. Gelukkig hadden we er ook een licht sadistische trainer bij die de meest bizarre 'paadjes' rond Norg kende. Slootjes, die zijn bedoeld om doorheen te fietsen. Dat het water tot boven kniehoogte staat, maakt het alleen maar toffer.

Alle weertypen die er bestaan kwamen langs in April, want die doet wat ie wil. De Gran Fondo Rosa was de eerste lange tocht van het jaar. 160 kilometer op de racefiets rond de Veluwe, waarbij we zon, hagel, sneeuw en regen allemaal even hebben mogen voelen. Als bonus nog een prachtig roze fietsshirt ook. En pasta.

In mei was het tijd voor de elfstedentocht. 233 kilometer open Friesland, samen met 12000 andere fietsers. De een nog gekker uitgedost dan de andere. Deze keer letterlijk met de langste fiets file die ik ooit gezien heb. Ook kostte de tocht nog wat bloed, zweet en tranen, maar als je daar meer over wilt weten dan stuur je maar een berichtje.

Het fietsuitje met BCD stond op het programma in Juni. Een beetje fietsen rond het meer van Annecy. Bleek alleen dat er ook wat bergen rond dat meertje liggen. De hoogste berg was de Cormet de Roselend (met sssneeuw!), de smerigste was alleen de Forclaz die hier en daar voorzien was van buitenaardse stijgingspercentages. De klimmetjes hebben me trouwens nog een officiële BCD gesigneerde 'vroem beker' opgeleverd. Vet cool, heb gewoon mijn eerste beker gewonnen! En dat in een buitenlandse etappe.

Juli stond in het teken van de Renkema reünie Ride. Heel tof om weer eens samen met wat oude fietsmaatjes te fietsen over de circuitjes waar we in het verleden veel pijn hebben geleden. In 2017 maar op herhaling? 

'Peak fietskilometers' zat in September en oktober, waar we opeenvolgend de mergel heuvelland tweedaagse, de tijdrit op de centrale as en de mystery Ride gefietst hebben. Hoewel alledrie heel tof, was voor mij vooral de tijdrit op de centrale as het hoogtepunt van het jaar. Met motorbegeleiding over een snelweg gassen, hoe gaaf is dat?! Kunnen we anders dit jaar ook weer een snelweg ergens openen? 

Hoogtepuntje


En nu wilde ik dus eigenlijk het jaar afsluiten met de carbidtocht. Nou ja, bewaren we die voor volgend jaar. 

Wat ik hierboven trouwens nog weg heb gelaten zijn de talloze trainingsritjes die ik met mijn fietsmaten gedaan heb. De teller blijft dit jaar steken op 5737 kilometer en de meeste kilometers komen uit die trainingsritjes! Het was weer een genoegen en ik hoop jullie allemaal weer heel snel te zien, zowel op als naast de fiets!



Strava jaaroverzicht. Inclusief een indrukwekkende 16 kilometer hardlopen!





Spinning fever

Geplaatst 3 dec. 2016 13:41 door Siep de Vries   [ 3 dec. 2016 13:43 bijgewerkt ]

Normaal gesproken zijn we fanatieke atleten, die onze fietssport erg serieus nemen. Maar één keer per jaar, als het buiten zo donker is dat bijna niemand het kan zien, dan hebben we een hele bijzondere les. De paarse fietsbroek met wijde pijpen kan uit de kast, de heupen moeten nog wat losser dan normaal en de discobal glittert je tegemoet: het is tijd voor disco spinning!

Eigenlijk is het verschil met gewoon spinning niet zo groot: je fietst, er is muziek en er zit een trainer voor je neus die met sadistisch genoegen je net over het randje probeert te duwen. Alleen bij discospinning wordt dit pakket nog aangevuld met psychedelische lichtshows en muziek 'uit een bepaald tijdperk'.

En ja, dat is inderdaad dat tijdperk waar je heel hard van gaat fietsen, want je wilt heel graag naar huis. Het hele pakket komt aan bod. Ik weet niet eens meer precies wat er allemaal langs komt, maar het is allemaal uit de tijd van die grote zwarte CD's. Barbara Streisand, Diana Ross en natuurlijk.. de Bee gees! 



"Ah, ah, ah, Aaargh stay alive!" schiet er dan ook door mijn hoofd, als het melkzuur uit mijn benen spat bij de tweede serie van het tweede blok van vier sprintjes van acht seconden. Alsof de muziek zelf nog niet marteling genoeg is, zeg. Het klinkt zo simpel. Even acht tellen wat sneller trappen, hoe moeilijk kan het zijn?! 

Nou, blijkbaar nog niet moeilijk genoeg, want we breiden de oefening nog even uit met running waarbij je ook (acht tellen natuurlijk) door de knieën moet. Je gaat er gewoon rode en groene vlekken van zien. Al kan dat natuurlijk ook de lichtshow zijn.

En dat terwijl alles zo gemoedelijk begint! Voor de les wordt iemand met een surprise en een sintgedichtje in het zonnetje gezet. Het zal de stilte voor de storm zijn geweest, denk ik. 

De trainer heeft met al zijn mensenkennis gelukkig goed gezien dat hij ons tot het uiterste drijft in deze les. Want als goedmakertje heeft hij voor iedereen die het nodig heeft, na de les een 'hersteldrankje' geregeld. Je trauma verdrinken. Normaal ben ik geen voorstander, maar soms is het inderdaad de beste oplossing.

PS: en stiekem was dit natuurlijk gewoon een top les. Maar dat moet je niet verder vertellen... straks fietst iedereen in een paarse fietsbroek met wijde pijpen.


Knijp 'm

Geplaatst 22 nov. 2016 15:04 door Siep de Vries   [ 22 nov. 2016 15:05 bijgewerkt ]

Leuk man, al dat baggerweer van de laatste dagen. Zaterdag is er een 'buitje' ter grootte van half Nederland te zien op de radar en op zondag waait het zo hard dat het NK tegenwind fietsen wordt georganiseerd op de Oosterschelde kering. Waar ik natuurlijk heeeel graag aan had meegedaan, maar ik heb geen gewone fiets..

Ahum... 

Nou ja, laten we dit weekend dan maar als 'actieve rust' gebruiken en even de remblokken van de ATB vervangen die ik verkwistend heb weggeschuurd tijdens de Ald Djip stuitertocht van laatst. Sinds deze tocht kan ik mijn remhendel inknijpen tot aan het stuur, en volgens mij is dat officieel niet de bedoeling. Tijd voor actie!

Één handleiding, tweeeneenhalve YouTube video en een kop thee verder, ben ik er achter hoe ik mijn remblokken uit de remklauw kan peuteren zonder blijvende schade achter te laten. Het is zo makkelijk: wiel eruit, schroefje los, even wrikken met een tangetje en voila, daar is je remblok. En terug is net zo makkelijk: nieuw blokje erin prutsen, schroefje vast en wiel er weer in.  Klaarrr! Zo. Dat was ff lekker klussen! Rob en Nico zouden trots op me zijn. 

Alleen een beetje jammer dat mijn remhendel nog steeds erg goeie vrienden met mijn handvat is. Een half uur klooien en de winst?? Niks, nada, zip. Niente! Hmpf.. hoe kan dat nou weer. 

Tijd om de hulplijn in te schakelen, dus de fiets maar in de kofferbak en op naar de expert in Marum die met een halve blik naar mijn fiets al zijn diagnose gesteld heeft: "Ik bleed je remmen wel even, dan zou het weer goed moeten zijn. Zo gepiept en dan is je fiets donderdag weer tip-top!"

Wacht ff.. Bleeden?? Nou zitten we natuurlijk wel een beetje in de Halloweentijd enzo, maar dit klinkt wel heel erg Dracula.. Licht bleek wegtrekkend vraag ik voor de zekerheid maar even wat hij bedoelt. 

Het komt er op neer dat er waarschijnlijk wat lucht in de remleiding zit en dat kan opgelost worden door de remolie te vervangen. En dat heet dus 'bleeden'. Klinkt logisch genoeg, maar toch ben ik er niet helemaal gerust op. Me afvragend of ik de fietsenmaker niet moet waarschuwen dat hij niet met zijn rug naar mijn fiets moet gaan staan, laat ik 'm achter in Marum.

Ik zoek trouwens een adresje voor goeie verse knoflook. Voor een goede vriend. Iemand?





Plaatjes vullen de gaatjes

Geplaatst 18 nov. 2016 15:54 door Siep de Vries   [ 18 nov. 2016 16:26 bijgewerkt ]

Al is er de laatste tijd niet veel van terecht gekomen, maak ik naast fietspraatjes ook wel eens fietsplaatjes. Zonet zat ik eens wat door mijn oude foto's te bladeren en kwam ik nog een album tegen van de slag om Norg uit 2014. Het zijn oudjes, maar het is zonde om ze niet nog even te delen (klik voor groot):





Wil je meer zien, dan kun je hier terecht: https://goo.gl/photos/1tYAakC4SonqZ8gi7

Dagje Walibos

Geplaatst 6 nov. 2016 13:08 door Siep de Vries   [ 6 nov. 2016 13:34 bijgewerkt ]

Soms is fietsen net een dagje pretpark. Dit weekend verruilen we de racefiets voor de ATB, want de traditionele Ald Djip ATB tocht staat op het programma. En dat staat altijd garant voor een ochtendje bos vertier met het nodige plezier. Ik ben benieuwd welke attracties we tegen gaan komen!

Om half negen staan we te wachten voor het klooster, waar we bij wijze van begroeting, eerst even onderling wat smoesjes uitwisselen waarom we vandaag 'onder ons niveau' zullen fietsen. Even afgezien van de vraag wat 'ons niveau' is, moeten we deze fietstraditie natuurlijk wel even in stand houden.

Toch ben ik wel blij dat we voor het klooster verzamelen. Het is bijna een jaar geleden dat ik voor het laatst op de ATB heb gezeten, en de omstandigheden in het bos zijn door regen nu niet echt de ideale 'ik moet er even weer inkomen' omstandigheden. Waarschijnlijk is het bos namelijk één groot modderbad. Er zijn mensen die er een fortuin voor willen betalen in een wellness centrum, maar hier ligt het gewoon gratis in het bos. Het is een geheimpje eigenlijk, maar daarom hebben ATB'ers altijd zo'n zachte huid. Ideaal, maar qua fietstechniek wel extra uitdagend. Een beetje goddelijke support kan ik vandaag dus wel gebruiken.

Door de mist (maakt het allemaal net even wat sfeervoller) vertrekken we naar de Hemrik, waar de rest van de Grinta's aansluit voor nog wat extra smoesjes. Even gauw een toegangskaartje kopen en dan op pretpad. Smoesjes overboord, we gaan nu trappen zoals het hoort! 

We zijn nog maar pas op weg, als voor mij plotseling de kopman bijna volledig onder water verdwijnt in de Ald Djip Ocean: een waterplas die net iets dieper is dan ie lijkt. Zo werkt het met de meeste attracties he. Ze proberen je altijd op het verkeerde been te zetten. Je verwacht het gewoon niet. Helaas heb ik mijn snorkel niet mee. Nog net op tijd kan ik evasive maneuver alpha 2 inzetten en hangend naast de fiets om de vijver in vermomming heen glijden.

Ondertussen heb ik mijn eigen problemen om mezelf mee bezig te houden. Mijn fiets rijdt wispelturiger dan een stuiterbal met ADHD. Hoe kan dat nou?! Anders reed deze fiets altijd prima. Terwijl iedereen mij links en rechts voorbijstuift op Wet Washboard en mijn nieren de cadans van mijn fiets proberen bij te houden, ga ik mijn gangen na. Hoeveel lucht had ik ook alweer in mijn banden gestopt? Het was even geleden dat ik voor het laatst op de ATB gereden had, dus ik was begonnen met 3 bar. Hmm.. Da's dus duidelijk te veel. 

Een half uur later ben ik er helemaal klaar mee. Dit is geen pretpark, dit is meer een fietsmarteling. Elke graspol lijkt wel een boskassei. Er MOET gewoon wat lucht uit, want anders kunnen ze me straks met fiets en al ergens uit een struik plukken!

En dat helpt. In plaats van passagier op een slecht gehumeurde rodeostier, zit ik nu weer als een ware toreador in het zadel. Who's your daddy! Zo. nu kunnen we echt op pad. 

Yes!! Toreador onderweg

Na een aantal kleinere ATB attracties waar je je mooi even op warm kunt fietsen, komen we aan bij Fly-over and-over-and-over Beetsterweg, een mooie rollercoaster met een paar goedlopende klim en daal bochten erin. De klapper (als je niet uitkijkt) zit aan het eind, waar je met hoge snelheid recht op een strategisch geplaatste boom afracet. 

De attractie gaat vervolgens naadloos over in Slippery Stinger. Een glad en verraderlijk modderig draai en keer circuit, waar in verschillende bochten brandnetelstruiken geplant zijn. Min of meer onvrijwillig ga ik even in een van deze struiken liggen, wat op mijn armen voor een prettig jeukende afleiding van de pijn in mijn inmiddels al wat verzuurde benen zorgt. 

Banaantje?



Inmiddels is onze Ride al een aardig eind gevorderd. We zijn bijna het hele park rond! Maar vlak voordat we bij de souvenirwinkel zijn, slaan we nog even linksaf voor een kleine toegift: De GreppelGoliath. Deze attractie doet niet veel onder voor zijn grote broer in Biddinghuizen. Acht keer dezelfde greppel oversteken en je weet bijna niet meer wat voor of achter is. Aan het begin lijkt het een intimiderende attractie, maar eenmaal bezig is het echt een smooth ride. Een van de betere attracties in Walibos! 

Nu is het feest toch echt voorbij. We nemen nog even gauw een koffie in het restaurant bij de uitgang, voordat we door de verfrissende hagelbui weer naar huis fietsen. Wat een toffe dag was dit in pretbikepark Walibos Beetsterzwaag. En geen wachtrij gezien!

Mijn naam is bezoedeld


Zoek de schijfrem



Back to the Fietsuur

Geplaatst 1 nov. 2016 15:50 door Siep de Vries   [ 1 nov. 2016 16:20 bijgewerkt ]

Great Scott!! Ja, da's een fietsmerk, maar dat bedoel ik niet.

Afgelopen zondag is er namelijk iets vreemds gebeurd. Toen ik wakker werd om een uur of acht, was het volgens de klok een uur of zeven. Huh? Dat is toch raar.. Het lijkt wel of ik ineens een uurtje terug in de tijd ben gegaan! Slaapzand uit de ogen gewreven, de bril opgezet en nog eens gekeken.. Ja, het staat er toch echt! Een uur of zeven. Om het echt zeker te weten ben ik half slaapdronken naar het klokje van de Ziggo recorder gestrompeld. Ziggo heeft tenslotte altijd gelijk, behalve als ie is weer eens is vastgelopen. Maar ook Ziggo zegt met groenblauwe cijfers: 'uur of zeven'. Nou ja zeg, tijdreizen is blijkbaar toch mogelijk!

Ach, vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan. Want wat doen wij Grinta's met een gewonnen uurtje?? Inderdaad, een stukkie fietsen! Echt verrassend is het niet natuurlijk, maar als je een hobby hebt, dan heb je een hobby.

Aangekomen bij de Grinta verzamelplaats (het Snackbearske in Beetsterzwaag) blijkt dat ik niet de enige ben die het tijd vindt voor een tochtje. Er staan maar liefst een man of vijfentwintig op de stoep! Het zou natuurlijk kunnen dat er een causaal verband bestaat met de gratis Grinta snert of Grinta appeltaart aan het einde van de rit, maar eerlijk gezegd geloof ik daar niet in. Allemaal willen we dat spontaan ontstane uurtje op de best mogelijke manier gebruiken! Maar eerst koffie.

Omdat we het eenmaal onderweg op de fiets qua tijd toch niet helemaal vertrouwen, rijdt Gerrit met een grote GPS klok voor op zijn stuur. Hierop kunnen we allemaal controleren of de tijd nog klopt en we niet met een wiel in een of andere scheur in de ruimte/tijd blijven steken. Het zou tenslotte toch best lullig zijn als de aarde in een zwart gat verdwijnt, omdat een Grinta een stuurfoutje maakt. Helaas komen we er pas bij het fotomoment achter dat de klok ondersteboven zit. Nou ja, beter laat dan nooit, zullen we maar zeggen. We hebben de tijd. 


Niemand is vervaagd, gelukkig.. Al blijven het wel vage gasten (foto: Henk Piek)


Gerrit heeft zijn fiets aan ZO'N grote klok gehangen


Na een krappe twee uur zit het rondje van zo'n 60 kilometer erop. Met het verrekenen van het gewonnen uurtje, komen we dan uit op een gemiddelde van zo'n 60 kilometer per uur! Dat is maar net iets langzamer dan de beroemde 88, waarbij er echt rare dingen waren gebeurd met de tijd! Great Scott... Uiteindelijk hebben we het universum dus nog net voor de ondergang weten te behoeden. En dat in een verloren uurtje op de zondagochtend. 

Daar hebben we wel een bakkie snert of een taartje mee verdiend, toch?






Wacht effe...

Geplaatst 18 okt. 2016 13:55 door Siep de Vries   [ 18 okt. 2016 13:57 bijgewerkt ]

Lekker rijden. Het kan natuurlijk in elk jaargetijde, maar het gaat vooral echt goed in het najaarsseizoen. Lekker rijden wil ook wel in het hoogseizoen, maar dat doe je dan toch minder. Het weer is er gewoon veel te mooi voor. 

Nee, echt lekker rijden doe je in het najaarsseizoen, wanneer de wind fris begint te worden, het weer wat druilerig en de weg wat glibberig. Dat zijn DE omstandigheden om echt lekker te rijden. 

De rest van het jaar rijd je namelijk vooral gewoon lek. Een keer een steentje die je oppikt, of een stukje glas in de band. Je stopt even, beetje peuteren, nieuw binnenbandje erom, ff pompen en hoppa, weer verder. Geen centje pijn. Maar zo vanaf oktober, dan begint het echte feest. 

Asfaltprut, gemixt met bladerdeeg van kastanjeboom en druilregen vormen samen een alles penetrerende kiezellijm, waar zelfs de zwaarst gevulkaniseerde buitenband met antilekpantser van verarmd uranium, de witte vlag voor zwaait. Laat staan een paar lichtgewicht, hightech racebandjes met superzacht plakt-zo-lekker-in-de-bochtrubber. Die springen zowat al op lek in je schuur, als je de maand september van je kalender afscheurt.

En dat bleek dus ook afgelopen zaterdag. Net warm gefietst op de licht vochtige weg en het was al raak. Zonder aanziens des fiets geeft de achterband de geessssssssst. Geen nood, we zijn voorbereid. De Italiaanse bolide gaat op de kop (probeer dat maar eens met een Ferrari) en vol goede moed wordt het bandje gewisseld. Tijdens het wisselen worden nog gauw even wat banden best practices onderling uitgewisseld: 'Ik neem altijd twee binnenbandjes mee, want je weet maar nooit onderweg'. Onder de indruk van deze toewijding, geven we aan dat dit een uitzonderlijk goede voorbereiding is, maar gelukkig toch maar echt bijna nooit nodig. 

Inmiddels is de band verwijderd, dubbelgechecked, boosdoener vakkundig vernietigd en nieuw rubber om de velg gelegd. We kunnen dus weer op pad. 

Drie kilometer verder komen we, Hemel En Aarde bij elkaar vloekend, weer tot ssssstilssssstand. Zelfde fiets, zelfde band, ander gat. @&%#!!

De bolide gaat weer ondersteboven en het vertrouwen in het rubber daalt per minuut verder onder het vriespunt. We zijn nu zelfs door onze reservereserveband heen. Dat wordt nog een spannende weg terug. 

Maar dat is buiten de tuut-tuut, daar is ie weer: Fietswacht gerekend! 'Binnenbandje hebben meneer?' En na een tijdje gerommel in de bus komt ie naar buiten met een iets te duur binnenbandje, *met* 80 millimeter ventiel!

Tuut-tuut! Binnenbandje hebben??

Hoe! doet! die kerel! dat?? Dat is nou al de tweede keer dat er ineens, uit het niets op een onooglijk binnenweggetje, een joekel van een bus achter je staat, tot de nok toe gevuld met binnenbandjes! (Al was het nog wel even zoeken naar die iets te dure 80mm binnenband). Heeft hij een lekke bandenradar in zijn bus? Reist ie met zijn bus door meerdere dimensies op zoek naar fietsers in ademnood?? Hoe doet ie dat?!!! Het is bijna eng.. 

Nou ja, het zal wel altijd een mysterie blijven. In elk geval konden we opgelucht en vol vertrouwen (maar niet meer in de band) onze weg vervolgen. En die iets te dure reserveband? Nee, die hadden we niet nodig.

Mysterieus milieuvriendelijk

Geplaatst 12 okt. 2016 14:58 door Siep de Vries   [ 12 okt. 2016 15:41 bijgewerkt ]

Het is alweer oktober. Blaadjes worden bruin, de weg raakt verstopt onder een nattig vieze smurrie en het is alweer veel vroeger donker dan goed is voor onze fietskilometers. Dat is elk jaar weer het perfecte moment om nog even een mooi Grinta fietsweekendje te doen. En omdat we zo gesteld zijn op dit weertype en de klimaatverandering niet nog erger willen maken dan ie al is, doen we ons fietsweekendje energieneutraal. Want zeg nou zelf: als je kunt kiezen tussen een groene kokosboom of een kale beuk in je tuin, dan weten we allemaal wat je kiest, toch?

Maar ja. Hoe doe je nou eigenlijk een energieneutraal fietsweekendje? Ik bedoel: je kunt het natuurlijk afkopen met wat van die CO2 certificaten, maar dat is natuurlijk wel een beetje erg goedkoop. Nee, wij willen een echt duurzame oplossing!

Hmm.. Fietsen.. Weekendje.. Mooi stukje fietsen zonder teveel gedoe en ook nog milieubewust... 

Wacht! Stop de persen! Idee! En het is geniaal, al zeg ik het zelf. Hoe kun je nou beter een fietsweekend vullen dan met fietsen?! Dus we prakken niet onze fiets in een auto, om ergens anders een weekendje te gaan fietsen. Nee, we fietsen naar het ergens anders toe! En om te voorkomen dat de anderen alsnog de auto pakken, zeggen we gewoon niet waar we heengaan. Plakken we er een plakkaatje 'Mysteryride' op en klaar is Kees. Geregeld! Soms zijn dingen zo simpel.

Hebben we alleen nog wel een kleine logistieke hobbel. De bagage. Het fietst namelijk niet zo lekker met een hutkoffer op je nek en een toilettas tussen je spaken. Gelukkig is dat makkelijk opgelost. We nemen één auto mee voor iedereen. Daar proppen we alle bagage in en ook nog wat te bikken voor onderweg. En qua klimaatneutraal: we nemen het kleinste autootje wat we kunnen vinden. Wel met een enorme motor, maar dat heb je natuurlijk al gauw in kleine autootjes. Alles is relatief. Dus we fietsen dit weekendje nu *bijna* energieneutraal. Ik zeg: goed genoeg! 

Klein autootje, Groooooote motor.

De avond voor vertrek stouwen we het arme autootje tot de rand toe vol met spullen, zodat we zelf lekker licht op de fiets zitten. En da's maar goed ook, want bij vertrek naar onze geheime bestemming blijkt dat we 150 kilometer (en 20 geheime bonuskilometers) tegenwind voor de boeg hebben. Laten we dat maar even onder de helm houden. Wat niet weet, wat niet deert. Eigenlijk best handig, zo'n geheime bestemming! Gelukkig is het vandaag wel mooi zonnig. 

En dat dachten de mensen halverwege in Giethoorn ook! Tjongejonge, ik heb nog nooit zoveel voetgangers zien slenteren op een fietspad. Waar de Nederlandse voetgangers (zoals gewoonlijk) mopperen over het feit dat we fietsen op een fietspad, vinden de Chinese voetgangers het machtig mooi. Half verblind door al het flitslicht rollen we Giethoorn weer uit. Dus mochten mondhygieniste praktijk Samantha Nijland, Restaurant het Snackbearske, Profile Egberts en Homans schilderwerken binnenkort ongewoon veel buitenlandse klandizie krijgen, of telefoontjes van slechtgehumeurde voetgangers: shirtsponsoring werkt. 

Beetje bijladen


Ook een beetje bijladen

Na 150 kilometer fietsen blijkt dat -verrassing!- twintig gratis bonuskilometers niet door iedereen even makkelijk verteerd wordt. Maar kranig slaat iedereen zich er doorheen en aan het eind van de middag staan we allemaal fris, maar niet meer zo fruitig op de stoep bij onze eindbestemming in Beekbergen. 

Daar blijkt al snel de volgende logistieke hobbel:

Klikt ook mooi op houten restaurantvloer



Juistem.. Heel handig hoor, dat bagage vantevoren brengen en dan 's ochtends op je fiets springen. Maar de spullen die je vantevoren nog *aanhebt* moet je natuurlijk ook wel even meenemen.. Verder was dit natuurlijk helemaal de bedoeling en denk ik dat ik een nieuwe kledingtrend gestart heb: 'Casual cyclist'..

Ja. Jasje aan.

De eindbestemming van de terugreis is vreemd genoeg niet echt een verrassing voor de fietsers, maar het verrassingselement zit vandaag dan ook meer in het weer. De radar belooft ons namelijk een 'TerugRide From Hell'. Zoals meestal lijkt het alleen allemaal weer wat erger, dan het uiteindelijk echt is. Wel spelen we vanaf Kampen een fanatiek potje 'jasje aan-jasje uit' en zorgen we ervoor dat we in Ossenzijl de serveerster de stuipen op het lijf jagen als we al nadruppend het café bestormen voor de lunch. Het is maar goed dat we allemaal zo'n betrouwbare uitstraling hebben.

Lunchen doen we uiteraard in black tie


Het laatste stukje terug naar het Noorden rijden we nog even klassiek op karakter. Energieneutraal fietsen, mooi werk, maar het kost een hoop energie!

Heen


Terug





Het is tijd!

Geplaatst 25 sep. 2016 03:41 door Siep de Vries   [ 25 sep. 2016 10:36 bijgewerkt ]

Héhé, eindelijk is het zover. Maandenlang hebben we het er al over. Aanvalstactieken zijn besproken en uitgeprobeerd, tools zijn zorgvuldig geprepareerd en de locatie ligt er op en top bij. Vandaag is het ein-de-lijk tijd voor de Grinta barbecue!

Maar eerst nog even een ploegentijdrit. Het barbecuecomité van Grinta leek het wel verstandig om voor de barbecue een ploegentijdrit te houden, want anders komt al dat vlees nooit op bij die fietsers. Allemaal bang voor dat ene grammetje extra wat weer ten koste gaat van je gemiddelde snelheid. Het is wat.

De organisatie van Sport op de As wilde ons gelukkig wel terzijde staan en heeft voor ons een mooi parkoertje uitgezocht en ook nog wat concurrentie geregeld. Ze deden toch nog niks met de Centrale As en het is zonde om dat strakke asfalt ongebruikt te laten liggen. Ja, we gaan ver voor een geslaagde barbecue.

Mijn tijdrit begint al vroeg. Half acht moeten we namelijk verzamelen bij de tunnel richting Opeinde. En 's ochtends ben ik graag 'efficiënt' met mijn tijd. Maar gelukkig werkt ook deze keer mijn onfeilbare planning weer uitstekend en sta ik om twee voor half acht klaar bij de tunnel. De ploegleiders (lijders in dit geval) hebben we al vooruitgestuurd, want die moeten zoals het een ploegleider betaamt eerst nog even vergaderen.

Maar dankzij hun goede zorgen gaat onze inschrijving wel vlekkeloos. Een envelopje met rugnummers en transponders krijgen we overhandigd. Wel zelf nog even op je shirt en fiets monteren graag. 

En daar gaat het bijna mis. Doe-het-zelven voor tien uur 's ochtends is iets wat ik ook gewoon niet moet doen. Een glitch bij de montage van mijn transponder zorgt er bijna voor dat de hele tijdrit spaak loopt. Ik kan geen kant meer uit, maar gelukkig neemt Pieter het probleem resoluut in de tang. 

Woepsie. Het is nog vroeg..


Haai! We worden achtervolgd...


Wegkapitein vraagt zich af wie er toch zo staat te zwaaien

Met dat probleem uit de weg begint het avontuur. Parkoers opzoeken, infietsen op de snelweg en opstellen voor de start. We doen het alsof we al jaren niets anders doen. 

We laten ons aftellen door de KNWU bobo (glimmend oranje stropdas met een officiële Windsor knoop volgens mij) en gaan op weg. De wind en het parkoers hebben ze voor ons op elkaar uitgelijnd. We beginnen met 16 kilometer wind mee, dan de fiets omdraaien en vervolgens 16 kilometer tegenwind. Dus als je denkt dat je deze tijdrit kunt winnen op je bochtenskills, dan krijg je een zware dag. 

En we zijn op weg (Bron: Fokkie de Groot fotografie)



Weg op de snelweg


Rustig komen we op stoom. Zo'n tijdrit win je toch niet in de eerste meters (en wij winnen 'm sowieso niet trouwens) en dan blaas je je jezelf tenminste niet op in de eerste kilometer. Als we op snelheid zijn gaat het best lekker. Het duurt niet lang of we halen zelfs het eerste team al in. Motivatieboost! Dit smaakt naar meer, dus we schakelen er maar een tandje bij. 

Met snelheden die gepast zijn voor een snelweg, komen we sneller bij het keerpunt aan dan verwacht. Shit, hier begint de ellende. Open vlaktes en tegenwind blijven een slechte combinatie. We maken er maar het beste van en proberen het tempo vast te houden. Gelukkig doemt team nummer twee op in de verte. Motivatieboost! We bijten ons erin vast en knallen er overheen. Nou ja, niet echt er overheen natuurlijk. We rijden er gewoon langs. Maar je snapt de beeldspraak wel denk ik. 

Even lachen naar de fotograaf (bron: In-Dokkum)


En geloof het of niet, maar zelfs team nummer drie zien we aan de horizon verschijnen. Motivatieboost! We gaan er weer even goed voor zitten en ook zij gaan in de pocket. Niets staat nu meer in de weg voor een goede finish.

Tot in mijn ooghoek ineens een motor verschijnt. Waat?!! Team drie heeft zich hervonden en knokt zich terug. Zij aan zij zoeven we een stuk over de snelweg en langzaam worden we gepasseerd. Dit schreeuwt om een aanpassing in onze tactiek! 

We hergroeperen onze troepen en vechten ons terug. Deze keer verschalken we team drie definitief. Nu is het nog maar een klein stukje naar de finish, maar de wind begint zijn tol langzaam te eisen. Op het tandvlees nemen we voor de laatste keer het aquaduct en rijden we over de streep.

Zo. Dat zijn genoeg calorieën om met een gerust hart de barbecue in te gaan.


We staan zelfs nog voor de hotseats! (Hoi Biketeam Drachten)

Grinta powerrr. 38 km/u gemiddeld :-)


Fooood!



De hele tijdrit in vijf minuten


Highlights van de tijdrit


Officiele eindstand: 34 van 77


Tussendoortje

Geplaatst 20 sep. 2016 13:15 door Siep de Vries   [ 28 sep. 2016 02:34 bijgewerkt ]

Het ene moment heb je nog allemaal plannen voor het weekend, het andere moment zit je ineens op de fiets in Zuid-Limburg voor een rondje heuvels. Een collega had een plekje over en vroeg of ik ook mee wilde fietsen. Een volledig geregelde hoogtestage, een week voor mijn beruchte tijdrit samen met de Boornstayers uit Akkrum? Tuurlijk! Betere voorbereiding kan toch haast niet! (Toch? Ahum..)

Want geloof het of niet, maar Zuid-Limburg heeft zowaar nog meer toertochten dan de legendarische Amstel Gold Race. En die andere tochten zijn misschien nog wel mooier dan de alom bekende klassieker. Dit weekend stond er de Mergel Heuvelland tweedaagse op het programma. Ook een soort Amstel Gold Race, maar dan wat rustiger. Oh, en een dag extra natuurlijk. De prijs/kwaliteit is prima: Twee voor de prijs van één (driekwart Amstel Gold Race)! En als je van wat afwisseling houdt dan kan dat ook, want voor zowel ATB als racefiets zijn er routes. Maar als raceliefhebber doe ik natuurlijk de racefiets versie.

Echt waar! Twee routes voor de prijs van nog niet één!


Echt ideaal deze tocht joh. Waar je bij de Amstel Gold Race met duizenden andere fietsers de fuik bij de start inrijdt, fiets je hier op het gemak onder een party tentje door en kun je op pad. En mocht je nu denken: 'Nou, dan zal alles wel met de Limburgse slag gedaan worden...', dat is dus niet zo. De tochten zijn perfect geregeld en ook op de bevoorradingspunten kun je van alles krijgen. Je komt zowat zwaarder thuis dan dat je vertrokken bent. 

Een paar Boornstayers. En verse sinaasappels. En appels. En bananen. 
En koeken. En nog meer koeken. En NOG meer koeken!


De eerste dag rij je vooral door België. En ook in België hebben ze een paar smerige kuitenbijters gebrouwen. Vooral de Heid des Chênes is een echte aanrader. Waarschijnlijk is deze klim ooit aangelegd door een sadistische monnik die zat was van het abdijbier brouwen, en een andere manier zocht om zo snel mogelijk dichtbij God te zijn. Een weg die regelrecht de hemel in prijkt, waarbij het melkzuur al je benen in schiet als je er alleen nog maar naar kijkt. Kom je boven zonder af te stappen, dan mag je jezelf gerust een schouderklopje geven (en een kuitmassage). 

Steile kl*tebulten ook, daar in Limburg..


De zondag gaat met name door het Amstel Gold Race gebied. Veel van de bekende klimmen kom je tegen, zoals bijvoorbeeld de Keutenberg en de Camerich. Maar er zijn ook een paar onbekende juweeltjes. Over het algemeen zijn het mooie glooiende paden, waarbij je vooral dankbaar bent voor de kwaliteit van het asfalt. Want waar je op de zaterdag in België nog wel eens hier en daar een 'wegopbreking' (lees: een gigantische krater) in het asfalt moet ontwijken, is dat in Limboland prima voor de bakker. 

Ik heb me dit weekend in elk geval prima vermaakt. Wat een leuke verrassing was dit! 


Filmpje!

Nog een filmpje!


1-10 of 41