Archief‎ > ‎

2018

Doeltrappen

Geplaatst 29 dec. 2018 09:43 door Siep de Vries   [ 29 dec. 2018 09:44 bijgewerkt ]

Veel mensen vinden dat fietsen leuker is als je een doel hebt om naar toe te werken. De drang om dat doel te behalen zorgt ervoor dat je stinkt van het zweet in plaats van in bed. Dus gaan mensen stug door regen, hagel en wind om die ene berg te kunnen bedwingen of een zware tocht te volbrengen.


En al snap ik heel goed dat mensen een doel nodig hebben om voor te fietsen, heb ik zelf dat gevoel niet echt. Ik vind het fietsen zelf gewoon leuk om te doen. De wind door de haren en mooie paadjes zorgen er (bijna) altijd voor dat ik me een stuk beter voel na een fietstochtje dan ervoor. Is toch gewoon mooi werk, dat fietsen?


Maar als je dan op 23 december ziet dat je 6.771 kilometer dit jaar én 49.963 kilometer sinds het begin der metingen hebt gefietst, dan besef je ineens met een schok: 'f*ck.. ik heb nu gewoon twee doelen tegelijk...'


En daar zijn ineens twee doelen


229 kilometer in 8 dagen om twee doelen af te tikken.. Dat moet makkelijk te doen zijn, toch? Het is dan wel winter, maar er ligt op het moment niet een meter sneeuw en de banden vriezen niet vast aan het wegdek. 4 á 5 kleine rondjes en het is al in de pocket. Het plan voor de Siep200 neemt langzaam vaste vormen aan. 


24 december beginnen we vol goede moed aan de eerste etappe van de Siep200. Het is lekker fietsweer en met kurkdroge wegen zijn de 60 kilometer van deze etappe dan ook zo gepiept. Maar wat zit die fiets toch maf vandaag, zeg. Een vluchtige inspectie thuis wijst uit dat het zadel ongeveer naar het sterrenbeeld Stier wijst, wat simpel te fixen is met een inbussleutel en een fietsenmakersoog.


Nog 170 kilometer te gaan en de eerste kerstdag is het perfecte slachtoffer voor etappe twee. Het is een tikkie nattig en wat fris, maar de dankbare blik van Flappie die nog een jaartje langer doorleeft omdat ik de kerstbrunch oversla, maakt een hoop goed. Weer 70 kilometer achter de kiezen. 


Op derde kerstdag is het tijd voor de derde etappe van de Siep200. Nog 100 kilometer te gaan en we hebben nog 6 dagen. Het schema ziet er veelbelovend uit. Maar als ik nog eens met een scheve blik naar mijn zadel kijk, zie ik ineens waarom mijn zadel na etappe 1 op half zeven stond. De zadelklem van mijn zadelpen is gehalveerd en mijn zadel zit nog maar aan één kant officieel vast aan de zadelpen. Oh nee, zo dicht bij de finish.. 


Wat mist hier?


Kom op trouwe bondgenoot, je laat me nu toch niet in de steek? Wat nukkig kijkt ie me aan, maar als ik een nieuwe Carbon zadelpen na deze rit beloof, gaat ie overstag en kunnen we toch op pad voor etappe 3. Ook vandaag is donker en nattig, maar als je dat even wegdenkt is het eigenlijk best lekker fietsweer. Zo goed zelfs dat we na een rondje van 60 kilometer maar gewoon doorfietsen naar Marum om direct een nieuwe zadelpen te halen.  


Fiets blij met de nieuwe zadelpen, ik blij dat ik weer veilig zit en inmiddels staat de teller op 75 kilometer.. Da's toch zonde om niet even af te maken? Even omrijden en we hebben de doelen te pakken. Met tegenwind rijden we via Frieschepalen en Beetsterzwaag naar huis. 105 kilometer op een donkere decemberdag! 


Glimmend van trots


De Siep200 is afgerond in 3 etappes en 4 dagen, ruimschoots voor de deadline. Zo, die doelen zijn uit de weg. Kan ik tenminste weer gewoon lekker fietsen.


Doelloos

Potpourri

Geplaatst 6 dec. 2018 13:47 door Siep de Vries   [ 6 dec. 2018 14:17 bijgewerkt ]

Het is hier wel een beetje stil de laatste tijd, he. Maar er valt eigenlijk ook niet zoveel te fietspraten op het moment. 

Okee, we hebben onlangs een mooie atbtocht gedaan in de buurt van Oudemirdum. Voor de Scrabble liefhebbers: De Gaasterlandse bostoertocht. Ik weet eigenlijk niet helemaal zeker of dat wel op het scrabblebord past, maar het is in elk geval een super toffe tocht om even weer te wennen aan de atb. Want het zijn mooie bospaadjes, maar het is allemaal niet al te technisch, dus de kans dat je jezelf om een boom heen krult is niet zo heel groot. En het geeft wel het echte atb gevoel, zeker als je net van de racefiets afkomt. 

De Gaasterlandse bostoertocht is trouwens een prima naam voor deze tocht. Want ze gebruiken letterlijk elke centimeter bos die in Zuid-west Friesland te vinden is. En ook al fiets je het Ijsselmeer in als je bij de bocht niet op tijd in de remmen knijpt, als je niet beter weet, bestaat dat hele meer niet eens. In de route weten ze zelfs nog stops voor soep, krentenbollen en sportdrank te proppen, en dat voor nog geen 5 euro in de spaarpot van de organiserende schaatsvereniging. Kijk wel even uit voor plotseling overstekende graafmachines, want die grote felgele dingen zijn zo goed als onzichtbaar als je erachter fietst. 

Oh, en FTC Smallingerland organiseerde een lezing door Rob Harmeling. Rob Harmeling is een vat vol anekdotes over wat hij allemaal heeft meegemaakt als profrenner. Van diesel halen op een racefiets door een korenveld, tot vloekend achter een schaatser aanfietsen in Zuid-Afrika, hij heeft het allemaal gezien. En dat staat natuurlijk garant voor een avond aan mooie verhalen.  Officieel is dit allemaal gegoten in een motivational speech over hoe je het beste uit jezelf kan halen, maar die motivational speech is eigenlijk vooral een mooie kapstop om al deze prachtige verhalen uit te storten over een publiek wat aan zijn lippen hangt. En dit allemaal gegarneerd met een overvloed aan brandnetelkaasblokjes, zorgt dat je weer een prachtige fietsavond in de annalen kunt bijschrijven.

Rob Harmeling vertelt


Zoals je ziet, niet veel te fietspraten de laatste tijd. Daarom om de fietshonger toch een beetje te stillen, nog een nieuw filmpje van het Grinta d'Italia Stelvio avontuur van afgelopen juni.




Kettingbladgroen

Geplaatst 8 nov. 2018 10:47 door Siep de Vries   [ 8 nov. 2018 10:50 bijgewerkt ]

En dan let je even niet op en is het ineens november. Alle fietsmissies van het jaar zijn zo'n beetje behaald, de grote uitdagingen zijn achter de rug en het begint weer bijna tijd te worden om te kijken wat voor leuks we volgend jaar eens op de fiets zullen gaan doen. 


Alleen eerst nog even die winter. Die rottige donkere periode van nattigheid, kou, wind en andere smerige bagger, waarin de weergoden er alles aan doen om je maar van die fiets af te krijgen. Ze kunnen allemaal wel mooi lullen in die sportreclames dat je je prima op de winter kunt kleden, maar ga maar eens een paar uurtjes door een miezerige ijsregen fietsen, dan praten we weer verder zodra je je lippen van elkaar hebt geweekt na een uurtje opwarmen voor de kachel. 


Gelukkig is het nu nog niet zover, want we zitten op dit moment nog midden in de herfst. En die herfst is dit jaar prachtig. Daar moet je van profiteren. Want met het supermooie weer van de afgelopen twee weken verandert een fietstochtje in een grote genietpartij. Soms moet je gewoon even een tandje terug doen en, terwijl het landschap aan je voorbijglijdt, al die herfstkleuren op je in laten werken. Dit heet ook wel 'fietsosynthese', oftewel al trappend zonlicht omzetten in fietsersgeluk. 


Kijk toch eens hoe mooi al die kleuren in glas reflecteren

Het is echt niet zo moeilijk. Voor een goede oplaadbeurt via fietsosynthese zoek je een zonnige, windstille herfstdag op en fiets je op een tempo waarbij de tong ruim boven het stuur hangt. Bij voorkeur is de tong zelfs niet eens van buitenaf zichtbaar. En nu je niet meer je tanden hoeft vast te bijten in het achterwiel van je voorganger, kun je de overgebleven capaciteit gebruiken om je hoofd op te tillen en samen met je fietsmaatjes van de omgeving te genieten. Je voelt de batterijen gewoon bijladen! 


Dus beste koningen en kroonprinsen.. Laat die virtuele Strava bergen toch even voor wat het is. Die blijven er wel en het is nu toch te glad op de weg (vooral op de weg tussen Drachten en Frieschepalen). Het duurt niet lang meer voordat de wereld het groen laat vallen en we weer maandenlang midden in het gezeik zitten. Geniet ervan, zolang het kan. 


Dat ben ik in elk geval wel van plan. 


The Ride Dolomites 2018

Geplaatst 24 sep. 2018 11:20 door Siep de Vries   [ 25 sep. 2018 04:51 bijgewerkt ]

Ik snap nu waarom ze The Ride met een hoofdletter schrijven. De afgelopen week was geen fietsvakantie, maar een fietsbeleving. Een fietsavontuur die voorlopig nog wel even in mijn geheugen gebeiteld staat.

Als je bij de inschrijving van The Ride leest over een fietstrip als een prof van 750 kilometer en 17000 hoogtemeters door de Dolomieten in Italië, dan klinkt dat allemaal een beetje onwerkelijk. Het team van The Ride kan nog zo hun best doen om te beschrijven wat je te wachten staat, maar het blijkt maar weer eens dat sommige dingen niet in tekst te vangen zijn. Die moet je gewoon ondergaan.

Ik ga niet elke dag afzonderlijk beschrijven, want ik weet zelf haast niet eens meer waar ik geweest ben (jaja, de Dolomieten.. bedankt voor de tip) en wat er allemaal gebeurd is, want alles ging een beetje in een roes achter elkaar aan een stuk door. Ik ben over een miljoen bergen heen gefietst. Al kan het er eentje meer of minder zijn.. Halverwege raakte ik de tel kwijt. Ik heb wijngaarden, palmbomen en besneeuwde bergtoppen gezien. Onder, boven en door de wolken gefietst. Naar boven geracet, maar ook naar boven gekropen. Over snaarstrakke wegen en geitenpaadjes afgedaald. Gefietst in de korte broek bij een temperatuur van drie graden, en met lange mouwen bij een temperatuur van 29 graden, liefst op dezelfde dag. Maar vooral veel asfalt bestudeerd. Heel veel asfalt.

Kamer met bergzicht

Een dag in The Ride begint in het pikkedonker, als om exact zes uur een orkest van telefoonwekkertjes weerklinkt uit alle tentjes om je heen. Wel handig dit soort roomservice. Na een minuut of vijf jezelf afvragen waarom meedoen aan The Ride (geen ochtendmens hier) ook alweer een goed idee is, is het tijd voor de eerste uitdaging van de dag. Met je hoofd het natte tentzeil tegenhoudend, probeer je de verleiding te bedwingen om er een schaar bij te pakken terwijl je langzaam het gevecht wint van het weerbarstige tentritsje. Verfrist en nog niet zo fruitig struikel je vervolgens de tent uit, op weg naar het ontbijt in de professioneel neergezette paddock van The Ride.

Met warme thee en verse broodjes, wordt er voorzichtig wat leven in je lichaam gegoten, terwijl de zon ook langzaam wakker wordt. Het ontbijt is belangrijk, want je moet in elk geval genoeg energie verzamelen om één berg over te komen. De eerste verzorgingspost komt over het algemeen namelijk pas in het zicht na de eerste passo en als je kunt kiezen tussen pannenkoeken en kruidenbouillon of sportreepjes, dan lijkt de keus me vrij simpel. Maar zo ver is het nog niet natuurlijk. We zitten nog niet eens op de fiets nu. 

Klaar voor de start. Toch?

Het is dan ook nog lang geen tijd om te fietsen, want eerst moet de bagage klaargemaakt worden voor vervoer. Slaapzak in de tas wurmen, kussen erbij, en je tasje voor bij de tweede verzorgingspost prepareren. Niet vergeten om je fietsschoenen alvast aan te trekken, want als je niet oppast zie je ze pas weer terug aan het eind van de middag, 150 kilometer verderop in Italië.

De start komt nu langzaam in het zicht. De zenuwen gaan wat omhoog, want de ritjes die je dagelijks rijdt zijn geen kattenpis. Alle ritten vallen in de categorie 110-140 km en 2500-3500 hoogtemeters en je doet er maar liefst zes van. Maar de 'niet nadenken, gewoon trappen' strategie werkt ook hier weer. Even aanmelden bij de registratie, de bidons vullen met sportdrank en voor je het weet is het alweer acht uur en rij je onder de klanken van het lieflijke 'Highway to Hell' onder de startboog door.

Door de bank genomen zitten er in elke rit minstens twee 'echte' bergen die je moet bedwingen. En omdat je dit dus zes dagen achter elkaar doet, probeer je toch een beetje op de reserve te rijden. Voor zover dat kan natuurlijk, want zodra er stijgingspercentages van meer dan 10% op het display van je fietscomputer verschijnen, kun je op reserve proberen te rijden zoveel je wilt, maar je moet ook de top van de berg halen natuurlijk.

Shit.. Nog zo'n eind? (c) Eppo Karsijns


Maar als je er even doorheen zit, hoef je alleen maar je hoofd op te tillen om even om je heen te kijken. Over het algemeen zijn de routes alle dagen prachtig. Vooral 's ochtends als het licht over de mistige valleien strijkt ziet de wereld er fantastisch uit. En omdat het in de ochtend wat koeler is, gaat het klimmen ook prima.

Bij de verzorgingsposten staat het team van The Ride klaar om je weer op te lappen van je inspanning tot dan toe. Winegums, bananen, cappuccino, pannenkoeken, sinaasappels, krentenbollen, Chips en bouillon. De keuze is reuze. En heb je last van je nek of rug, dan kun je even aankloppen bij de fysiotherapeut. Ja, als je het eind niet haalt, dan ligt het toch echt aan jezelf!

Fietsmaatje op weg naar de 2e plaats in het damesklassement (c) Eppo Karsijns

Het tweede deel van de rit is over het algemeen voor mij het lastigste deel. De temperatuur loopt nu snel op en veel klimmen hebben weinig beschutting, waardoor je vaak in de brandende hitte van de koperen ploert met een ontploffend hoofd naar de top ploetert. Maar de meerijdende motards houden steeds een oogje in het zeil. Elke paar minuten zie je er wel eentje voorbij komen. Een kort knikje of een duimpje en ze weten dat alles nog goed zit. En als ze het niet zeker weten komen ze even naast je rijden om te checken.

Moe maar voldaan (ja cliché, maar het is wel echt zo) rol je aan het eind van de dag onder de finishboog door. Da's trouwens dezelfde boog als de startboog van de ochtend, maar op miraculeuze wijze staat ie nu 150 km verderop en staat er finish op in plaats van start. Tijd voor een hersteldrank en het opsporen van je tentje, die inmiddels ook alweer voor je paraat staat. Het belangrijkste gesprek op de camping gaat over het algemeen over de kwaliteit van de douches, die even 'The Ride approved' moeten worden. Gelukkig is het cijfer nooit lager dan een zes geweest.

Vandaag lager hangende bewolking

De avond staat in het teken van eten. Nou ja, eigenlijk staat natuurlijk de hele dag in het teken van eten, maar 's avonds is het in elk geval wat anders dan alleen maar 'energie om de berg over te komen'. De meereizende keuken heeft elke avond weer een nieuw maaltje klaar staan. Lasagne, Spaghetti, soepen, salades, brownies, appeltaart.. Honger hoef je niet te lijden. 

Na het eten volgt het straattheater. Een briefing in de vorm van standup Comedy, waar even een terugblik op de dag gedaan wordt en een tipje van de sluier van de route van de komende dag gegeven wordt. Tip voor degenen die ook nog eens The Ride willen doen: Een 'Mooie loper' is vaktaal voor een moorddadig steile klim. En ook klimmetjes die 'geen naam mogen hebben' zijn over het algemeen zwaarder dan de hoofdklim van de dag. De briefing wordt positief afgesloten met de weersvoorspelling (heel makkelijk: altijd zon) en het dagfilmpje. 

Avondcabaret

En bovenstaande doe je dus zes keer, waar bij het elke dag een beetje meer pijn doet aan het zitvlak. Dat is namelijk de ECHTE uitdaging van The Ride.

Het was een hele ervaring. Mijn fiets ziet er nu uit alsof ie meegedaan heeft aan Parijs-Dakar en ik ga even een weekje niet op een zadel zitten. Maar dit was wel echt THE RIDE van je leven.

Stoffige bende


Kijk vooral even de waanzinnig goeie filmpjes van Cut to Black hieronder. Want die geven een veel beter beeld van The Ride dan dat gezwets van mij hierboven.

Makkie (ahum) (c) Eppo Karsijns


The Trainingsride

Geplaatst 16 aug. 2018 14:49 door Siep de Vries   [ 16 aug. 2018 16:29 bijgewerkt ]

900 kilometer en 15000 hoogtemeters in 6 dagen. Binnenkort gaan we 'even' een rondje Dolomieten doen. 


900 kilometer... Dit is een van die dingen waar je tegelijkertijd naar uitkijkt, maar waar het angstzweet je ook dun van door de bilnaad sijpelt. Maar dat hoort natuurlijk ook wel een beetje bij een uitdaging. Een beetje gekkenwerk is het wel eigenlijk. Maar als je gek van fietsen bent, dan is dat natuurlijk niet zo erg. Nou ja, hoe dat afloopt zien we binnenkort wel. Eerst maar wat lol maken met de voorbereiding, want ze zeggen dat de voorpret altijd de helft van het plezier is. Dit weekend doen we dan ook the Trainingsride naar Gorssel. 170 kilometer meewind op zaterdag en 170 kilometer tegenwind op zondag. En dat in de meest zinderende zomer sinds 1976. Zo eentje waarbij je banden niet slijten, want ze krijgen een beschermlaagje van gesmolten asfalt.


Omdat dit een volledig 'selfsupporting' ritje wordt, rijden we voor de verandering deze keer eens met rugzakken. Geen Tour de France praktijken met volgwagens dit weekend. En da's gelijk puzzel numero uno.. Hoe prak je al die meuk voor een weekend fietsen in zo'n mini rugzakje? Maar na een half uurtje tetrissen met fietsbroeken, minipompjes, binnenbanden en een stapeltje energierepen krijg ik zowaar de rits van de rugzak dicht zonder erop te gaan zitten. Klaar voor the trainingsride!


We rijden over binnendoorweggetjes naar Stayokay Gorssel, een soort hostel in Zweedse stijl in de buurt van Zutphen. Beetje Nils holgersson achtig, net of je op vakantie bent! Maar eerst nog ff een stukkie fietsen. 


Hier woont volgens mij een verstokte tv liefhebber


De hitte zorgt onderweg voor wat ongemakken waar we normaal geen last van hebben. Na 80 kilometer is het water al op, ruim voor de lunchstop. En extra water zit dus net niet in die rugzak. Gelukkig komen we toevallig bij vrienden voor de deur langs, waar we de bidons kunnen vullen en op de koop toe ook nog een colaatje krijgen. (http://www.discoveryrun.nl, voor als u Europese roadtripavonturen wilt beleven, waarbij u niet zelf hoeft te trappen.)


En met de watertanks weer tot de nok toe gevuld zit het weer een stuk prettiger op de fiets. Via een zandpad, twee smoothies en een tosti rijden we naar de Holterberg. 


Nooit geweten dat de Holterberg midden in de Sahara ligt. Wat een hitte zeg. Kruipend en druipend bereiken we de top. Na 140 kilometer in de warmte is het beste er toch wel een beetje vanaf. Hallucinaties liggen op de loer. Nog net geen fata morgana's van ijscotentjes op de top, maar het scheelt niet veel. 


Gelukkig is het vanaf hier niet ver meer naar de eindstop van de dag, waar de cola en de wienerschnitzel al klaar staan. De uitbater kijkt ons met ogen als schoteltjes aan. '170 kilometer? Vertrokken vanaf Drachten?? In één dag??? Zoveel kilometer heb ik niet eens de afgelopen vier jaar gefietst!' De lokale jeugd daarentegen is compleet geïnspireerd en scheurt zo hard op de fiets om het hostel heen, dat het gebouw langzaam in een stofwolk verdwijnt. 


Hai Pipi Langkous


Na een copieus ontbijt (ja, een ontbijt met pannenkoeken is copieus) staat op zondag de terugweg op het programma. Officieel 158 kilometer, maar de Garmin denkt er vandaag even anders over. 


Elke keer als ik de route van de terugweg probeer te laden, loopt het #€*&-ding keihard vast. Lekker is dat. Sta je ergens tussen de weilanden halverwege Nederland, besluit ie je precies daar de middelvinger te geven. Na twintig minuten inwendig dat ding naar de diepste laag van de hel te verwensen en een hoop geklooi in instellingen, krijg ik de Garmin zo gek om schoorvoetend de route te tonen. Het werkt, maar het gaat niet van harte. We schakelen de hulplijn ook bij en dat werkt wat beter.


Slagveld
 


Met de wind recht van voren hebben we vandaag tenminste een echte workout. En als bergsimulatie hebben we zelfs nog wat steile bruggetjes bij Giethoorn op het programma. Je moet toch wat in een land dat net zo plat is als de pannenkoeken van het ontbijt. 


Ook vandaag is het watermanagement een lastige opgave. Ook al hebben we bij de lunchstop in Zwartsluis nog bijgevuld, het laatste stuk gaat het toch weer harder dan verwacht. We duiken een vijfsterrenmidgetgolfcampingrestaurant in en mogen weer even bijtanken. De energiereepjes worden steeds droger, dus dat water is echt hard nodig. 


De laatste tien kilometer van de tocht maken we het even af zoals het hoort. Vol op de open vlakte zwoegen we langs de N381 tegen de wind in. Maar 340 kilometer en een zere kont verder torenen de flats van Drachten eindelijk langzaam boven de horizon uit. De benen kunnen omhoog! 


Dus. Over een paar weken doen we dit 6 dagen achter elkaar. Maar dan met bergen. Makkie.


Stoomcursus onverstaanbaars





Vive le Vee-lo

Geplaatst 8 jul. 2018 13:24 door Siep de Vries   [ 8 jul. 2018 13:29 bijgewerkt ]

"Goh, is dat niet hartstikke saai joh, dat racefietsen? Urenlang over van die lange rechte asfaltwegen.. Mij lijkt er helemaal niks aan." 

De meeste racefietsers hebben deze vraag vast wel een keer gehad. Het beste antwoord om te geven is dat ze gewoon maar eens een keertje mee moeten fietsen. Want als je ze vertelt dat het niet saai is, omdat je bijvoorbeeld dit weekend nog een peloton van 200 nerveuze koeien ontweken hebt, dan geloven ze je toch niet.. 



Wat een kuiten..


Grinta d’Italia

Geplaatst 1 jul. 2018 10:26 door Siep de Vries   [ 6 dec. 2018 14:00 bijgewerkt ]

Grinta's hebben iets met Italië. Allemaal gek op pasta, designerfietsen, koffie en groen, wit en rood. Toen iedereen dus laatst een beetje zat was van al die rondjes door Friesland, was het alternatieve fietstochtje snel uitgezocht. 

We gaan naar het land van de salami en de chocoladecroissant, waar de wegen zo steil zijn dat de fonejachtbrug waterpas lijkt te staan en spaghettislierten automatisch in haarspeldbochten draaien.. We gaan naar de Stelvio! 


Onze fietsglobetrotter Kees heeft nog wel wat routes liggen. 4 tochten voor 4 prachtige fietsdagen. Voor als je geen zin hebt om verder te lezen: Mijn teller is gestopt op 416 kilometer en dik 9000 hoogtemeters. Grinta d'Italia is een feit. 



Dag 1

Op dag 1 moet je natuurlijk niet te gek doen. Beetje wennen aan de hoogte enzo, want het hotel staat zelf ook al op 900 meter. Dus op de eerste dag maar even de buurt verkennen met een klein losfietsrondje van 130 kilometer en 2300 hoogtemeters. En met Nederlands miezerweer is de overstap naar het Italiaanse fietsen ook niet zo groot. We beginnen met een monsterachtig snelle afdaling direct vanaf het hotel, zodat de benen koud en de remmen lekker warm zijn. De Ofenpass is de eerste beklimming op het programma. Een lekker inkomklimmetje naar onze koffiestop op plusminus 2100 meter hoogte. 


Dus hier rechts en dan die berg op?


Op de top van de Ofenpass is het mistig. Waarschijnlijk zodat je de prijs van de apfelstrudel niet zo goed kunt lezen, want die prijs is net zoveel gestegen als de Ofenpass hoog is. Lekker taartje verder hoor. Ik heb uit onbetrouwbare bron vernomen dat de apfelstrudel elke dag vers uit het dal wordt geleverd door een afgerichte berggeit, die de taart zelf haalt bij de dorpsbakker. Maar de omstandigheden naar de top zijn bar, dus soms neemt zo'n geit wel eens de verkeerde afslag. 


In elk geval.. 230 euro lichter dalen de Grinta's weer af. Scheelt weer gewicht in de rest van de klimmen. 


Via wat glooiende paadjes komen we terecht bij de lunch. Oh ja.. wat nog wel goed is om te weten: dat hele gefiets is natuurlijk maar bijzaak. We zijn hier echt voor het eten. En om de kosten wat te drukken doen we dat op de fiets. De lunch doen we bij een kuuroord. Reinigt de innerlijke mens terwijl je er bij staat, dus je kunt rustig een handje chips extra nemen bij de lunch. Of wat zoute drop. 


Na de lunch maken we het rondje af via de Reschenpass met een stevig briesje op kop, waarna de pasta en het vijfgangen diner al klaar staan. 




Dus jij hebt heilig water in je bidon?

Bergbrandstof

Als een haarspeldbocht niet meer op een berg past, dan leggen ze ‘m er gewoon naast.



Dag 2

Op dag 2 rijden we de Stelvio op. En weer af. Even door Zwitserland en weer terug naar het hotel. Dat is de verkorte samenvatting. 


We zijn nog maar net op pad als een carabinieri met een grote fluit de Grinta's tot stoppen maant. Wij zijn de mindere goden en we moeten even wat echte wielrenners voor laten gaan. Vandaag is er namelijk ook een cyclo op de Stelvio. De haute route komt langs en het is net of we ineens in de giro terechtkomen. Fouragepunten, materiaalwagens, volgmotoren, er staat van alles langs de kant en er scheurt van alles voorbij. Oh, en ook fietsers, want ze rijden behoorlijk hard de berg op. 


Zelf verteer ik de klim van de Stelvio vandaag niet zo goed. Het begint wel lekker, maar het weer is niet super. Halverwege de berg rijden we letterlijk een regenwolk in, waardoor het echt retekoud wordt. Langzaam zie ik de snelheid steeds verder zakken en eigenlijk maakt het me nog niks uit ook, zolang ik maar op de top van die scheitberg kom. Het zicht neemt steeds verder af, de bril trekt dicht en koud en doorweekt kruip ik door de regenwolk in drie graden het laatste stuk op de tast de berg op. Zolang ik tussen de bergwand en het muurtje blijf, kom ik uiteindelijk wel op de top, toch? Blij dat ik boven ben stort ik me op het volgbusje om wat warmere kleren aan te trekken. Als het goed is moet je hier de beroemde haarspeldbochten kunnen zien liggen, maar het is allemaal één grijze massa. Het bergrestaurant wordt compleet geplunderd door de Grinta's die allemaal wel wat warms kunnen gebruiken. 


Scheitberg

Ja, echt


Stelviokoffie

Tussen de grote sneeuwhopen door, beginnen we aan een ijskoude afdaling van de Stelvio. Via de Umbrailpas roetsjen we in no time naar Zwitserland. Het weer knapt met elke meter op en tegen het eind van de rit rijden we in de volle zon. Da's toch een stuk prettiger hoor.


Na het stoempen op de pedalen even een rondje om het meer lopen werkt prima op de benen. Maar ook de darmen... Er is in elk geval weer genoeg ruimte voor het avondeten. En dat eten is wel dikke prima. Eigenlijk is alles hier in Italië wel lekker, maar die toetjes... Bellissima! Het is dat je in een restaurant zit, maar anders zou je het kommetje uitlikken. 



Dag 3

De rustdag is natuurlijk ideaal om even de conditie van de fiets te testen. De koninginnerit is tenslotte om de hoek! En die test is maar goed ook. We zijn nog maar net op weg als het stuur van een van de Grinta's linksaf gaat, maar de fiets rechtdoor. 

Oeps.. dus daar zijn die boutjes op de stuurpen voor bedoeld. 


Terwijl wij als groepsactiviteit het stuur weer vastdraaien zijn twee andere Grinta's op weg naar de Stelvio. Zij nemen het 'het is rustdag, dus niet fietsen' heel letterlijk. Maar de berg roept, dus dan kom je even langs. De weg naar de top is maar een dikke 20 kilometer, dus dat is prima te lopen. En omdat we 's middags nog andere plannen hebben (pasta), moeten we natuurlijk wel een beetje opschieten. 


Mensen die hardlopend naar de top gaan, daar zijn zelfs de Italianen niet aan gewend. De vaste Stelvio fotograaf onderweg naar de top is dan ook zo onder de indruk dat ze de foto's gratis krijgen.





Ondertussen zijn de rustende fietsers in gevecht met een smal maar smerig steil fietspaadje op de flank van een berg. 16 procent stijging is ideaal om wat bij uit te rusten tenslotte. Het weggetje is net zo breed als onze volgbus, dus we zijn nu even op onszelf aangewezen. Maar als we op de top zijn aangekomen, komt ineens Bonne toch de bocht om brommen. 'Hallo! Ik moest hier toch zijn, iemand water?' Een toevallig passerende Nederlandse groep fietsers werpt licht jaloerse blikken naar onze perfecte fourage. 



Hallo! Iemand water?



Met de voorraden weer aangevuld is het weer tijd om af te dalen, zo het terras op! De complete voorraad Apfelstrudel wordt weer opgekocht en de serveerster is licht in paniek als blijkt dat zelfs de complete voorraad niet genoeg is. Geen probleem! Dan halen we toch even wat extra bij de bakker? Regelen we gewoon.


Terwijl wij de complete voorraad soldaat maken, passeert de groep Nederlandse fietsers weer met jaloerse blikken naar onze superverse stack appeltaart. Ja, rustdag blijft rustdag hoor. 


Rijdend over een mooi fietspaadje langs de marmerfabriek is het tijd voor het laatste deel van de rustdag. En een rustdag sluit je natuurlijk af met nog een krakende klim over een smal paadje richting een kasteeltje. Het had eigenlijk al verdacht moeten zijn dat je alleen maar fietsers zag afdalen op het fietspad. Maar na een paar kilometer omhoog fietsen is wel duidelijk waarom dat zo is en zit je het 'prachtige fietspaadje' redelijk stijf te vloeken. Al die steile paadjes en plotselinge hoogteverschillen zorgen alleen ook voor wat valse lucht en dat trekt Afrikaanse blafkrekels aan. Vooral bij de laatste korte colastop voor de finish breekt het concert los en worden ze overal gehoord. 


Wat de *piep* was dat?!


Officieel gaat de route nog een stukje verder, maar iedereen is wel een beetje klaar met de rustdagroute en laat de tweede lus maar zitten. Alleen fietsglobetrotter Kees waagt het er nog op en trotseert nog een grintapadklim met slippend achterwiel. 



Dag 4

Dag 4, ook wel bekend als de koninginnerit (en mijn duizendste activiteit sinds het begin der metingen). Een dikke 130 kilometer, 3500 hoogtemeters en drie bergpassen. Het is 's ochtends even uitpluizen hoe we deze dag gaan overleven. Maar de simpelste aanpak is gewoon fietsen. 


Dus... Koninginnerit...


We vertrekken eerst met de busjes naar de voet van de Umbrailpas waar we de achterkant van de Stelvio op gaan fietsen. Vandaag is het gelukkig wel lekker weer en dat maakt de klim gelijk een stuk beter te verdragen. En wat ook wel leuk is, is dat je nu ook ziet waar je fietst. Best nog wel een mooie berg die Stelvio, en de klim is ook wel goed te doen. Waar ik op dag 2 in de afdaling nog dacht dat je wel een gaatje in je hoofd moet hebben als je deze kant op fietst, valt het eigenlijk genoeg mee. 


In ijle lucht zetten blikjes op


Op de top gooien we er snel even een colaatje in. We scheuren de afdaling naar beneden, tegen een cyclo in die vandaag de berg aan het beklimmen. Door de tunnels heen roetsjen we het dorpje aan de voet in, waar plotseling Kees de fietsglobetrotter naast een kerkje op een terras zit. Ah, blijkbaar is dit de koffiestop. 


Zo langzamerhand is er waarschijnlijk in de wijde omgeving rond de Stelvio de taartvoorraad compleet uitgedroogd, want weer plunderen we het complete cafe en moeten ze noodgedwongen overstappen op ijs. Wat overigens geen klachten oplevert. Zelfs de lokale pantanifan die rustig met een saffie aan zijn koffie zit te nippen vindt het wel prima. 


Sterke koffie


Zure taart


De Foscagno is de volgende klim die op het programma staat. Alles draait nog soepel en de weg loopt lekker geleidelijk. Niet retesteil, maar je voelt wel wat druk op de benen. Ideaal. De weg naar de top is wel langer dan je verwacht, maar loopt ook nu weer langs prachtige uitzichten. Na een lange tunnel komt de top in zicht, waar we niet lang wachten, want we moeten nog een eind. Een kleine afdaling volgt, gevolgd door een korte maar best venijnige klim langs wat skipistes. Hierna volgt een lange afdaling.


In de waaier scheuren we door de vallei op weg naar de laatste klim als er plotseling in de remmen wordt geknepen. Op een bankje bij het meer blijkt Kees de fietsglobetrotter ineens weer te zitten. Ah, de lunch! Er wordt koffie geregeld bij een restaurantje en uit de koelbox worden verse wraps getoverd, zodat we de laatste berg ook nog over komen.




Maar eerst moeten we nog even door de tunnel. Deze tunnel is onfietsbaar en je moet er met een speciaal fietsbusje doorheen. Met samengeknepen billen zien we hoe de buschauffeur nonchalant alle racefietsen op een fietskarretje knikkert, waardoor hij de waarde van het karretje verhoogt tot ruim boven de waarde van het busje. 


Voordat we de tunnel in duiken moeten we nog even wachten op groen licht. De buschauffeur wordt al iets eerder langzaam groen en schuift de deur van de bus open voor frisse lucht. 'Twee minuten zwemmen en dan vertrekken we', waarmee ie een kleine hint geeft over de oorzaak van de luchtkwaliteit in de bus. 


Adembenemend uitzicht?


In de tunnel overleggen we even over de laatste beklimming van de dag. De Ofenpass moeten we nog over en dan zijn we alweer klaar. Aldus fietsglobetrotter Kees: 'Alleen de laatste kilometer is wat zwaarder, de rest is prima te doen'. Wat ie er alleen niet bij vertelt is dat ook dit weer een klim is die ruim boven de 2000 meter uitstijgt. En zoals iedereen weet: dat staat garant voor een mooi uitzicht. Nu we het meeste toch al achter de kiezen hebben, doet niemand nog echt moeilijk over die laatste klim en gaan we er nog even goed voor zitten. 


Het meeste is inderdaad goed te doen, maar het laatste stukje voel je wel een beetje in de benen, zo na al het berggeweld van de laatste dagen. De laatste afdaling laadt de benen weer op en als we bij de start van de rit aankomen is iedereen weer zo fris dat we spontaan besluiten om ook maar terug te fietsen naar het hotel. Dat uurtje klimmen maakt op zo'n dag ook niks meer uit, nietwaar?


's avonds sluiten we het fietsfeestje af met een zesgangendiner. Iedereen was na een kleine week wel een beetje klaar met al die pasta. Grinta d'Italia is geslaagd en voor herhaling vatbaar. Moeten we vaker doen, zo'n fietsweekje in de Italiaanse heuvels.








De wielerwals

Geplaatst 3 jun. 2018 08:09 door Siep de Vries   [ 3 jun. 2018 08:13 bijgewerkt ]

Als je samen in de bergen gaat fietsen zoals wij binnenkort gaan doen, dan moet je natuurlijk wel een beetje goed samen met je fiets door de bocht kunnen. Want het is vragen om problemen als je elkaar niet vertrouwt op de momenten waar het er om gaat. En in de bergen hebben we geen zin in breuken tussen mens en fiets. 


Grinta vond het daarom wel tijd voor wat relatietherapie. Tijd voor dansles! Jan Dupon (staat vanaf nu ook bekend als de wielerwalscoach) wordt ingeschakeld om te voorkomen dat we zometeen alleen maar op onze tenen trappen. 


De wielerwalscoach heeft een mooi pakketje aan oefeningen samengesteld om aan ons te leren hoe we moeten leiden, zodat we straks wat minder hoeven te lijden. We beginnen simpel met een levende slalom. Lijndansen op de vierkante millimeter, want als je je niet goed aan de stappen houdt, dan veeg je een ander danskoppel van de vloer. En dat wil je natuurlijk niet op je geweten hebben. Met de tong tussen de lippen zwieren we tussen de dansers door, terwijl de coach kritisch toekijkt. 


Blijkbaar kunnen de skills nog wel wat bijgeschuurd worden, want we gaan al snel verder met de noodrem. Gaat alles fout en is er geen muziek meer tussen fietser en fiets, dan kun je nog maar één ding doen, en dat is zo snel mogelijk stoppen. De grote truc is om ongeremd te remmen. Verplaats je gewicht naar achteren, rem zo hard je kunt en vertrouw op je fiets, zodat je niet ongewild een flikflak doet. 


Maar het leukste onderdeel blijft toch het betere gooi en smijtwerk in de categorie ga ervoor en knal 'm er door. Gooi je fiets de bocht in en vang 'm weer vooral op als je eruit komt, want je wilt er natuurlijk geen breakdance van maken. Als je het goed doet, dan spatten de vonken er vanaf, wat een spektakel.


Als afsluiter van de dansles is er nog een kwartiertje tijd voor vrije expressie. Doe gewoon lekker wat in je opkomt. De beste manier om even je danskunsten tentoon te spreiden. 


Deze training was precies de opfrisser die even nodig was. Klaar om soepel over de bergweggetjes te zwieren!







Hit the road, Jack

Geplaatst 28 mei 2018 15:40 door Siep de Vries   [ 8 dec. 2018 05:50 bijgewerkt ]


Goed, we hebben nu proefondervindelijk vastgesteld dat dat dus ook prima gaat. De Elfstedentocht fietsen met een kleine vier uur slaap? Bij deze afgevinkt van het lijstje. 


Een etappe van 235 kilometer fietsen is natuurlijk niet genoeg uitdaging van zichzelf, dus we verhogen de inzet een beetje. Eens kijken.. wat kunnen we doen.. 


Ja, ik heb een goed idee! We gaan last minute even meehelpen bij het uitzetten van de route van de 24-uurs Discoveryrun! Twee dagen fulltime in de auto. 1300 kilometer rijden, zondagavond om half twaalf thuis om alle spullen voor de Elfstedentocht nog gauw even bij elkaar te harken en dan om half vijf 's nachts weer fris en fruitig voor een lekker rondje uitwaaien bij de Elfstedentocht. 


Licht hallucinerend van het slaapgebrek strompel ik samen met de rest van de Grinta's langs de eerste stempelpost in Bolsward, waar het lokale muziekkorps nog een laatste verwoede poging doet om mij wakker genoeg te krijgen voor het fietstochtje. Werkt niet helemaal. Maar de lucht is strakblauw en de zon staat al helder aan de horizon, dus qua weer moet het vandaag helemaal goed komen. 


Bij het inrijden van het eerste dorpje (oeps.. Stad! Stad!!) worden we al direct enthousiast toegejuicht door een bijzonder goed gehydrateerde toeschouwer die waarschijnlijk iets in de donkerbruine bidon heeft zitten, dat nog wat aan het nagisten is. Wat een conditie. Als ie dat de hele dag weet vol te houden, dan mag ie daar ook best een elfstedenkruisje voor krijgen.




Maar naarmate de ochtend vordert, begin ik gelukkig langzaam wakker te worden. Op de open vlakte tegen windkracht vier in rammen blijkt een prima methode te zijn om de slaap uit je hersenpan te verdrijven. Rijdend op het randje van de weg passeren we honderden fietsers die achter de rug van hun voorgangers proberen te schuilen voor de wind. 


Ondertussen doet de zon goed z'n best om het circuit een beetje op te warmen. Als we na zo'n 80 km bij Dokkum aankomen, dan is het officiële kortebroekenweer aangebroken. En geloof me, als ik zeg dat het kortebroekenweer is, dan is het ECHT kortebroekenweer.


The K-team staat paraat voor ons


De lange broek uit, de zonnebril op (wit reflecteert nogal) en de spullen in ons volgbusje knikkeren, waar heel toevallig ook nog een copieuze lunch in staat om ons door de rest van de fietsmiddag te krijgen. Het is namelijk best een eind fietsen vandaag. 


Direct na de lunch hebben we mazzel, want we kunnen even rustig uitbuiken op de fiets. Met die windkracht vier van zonet in de rug is het net of je een E-bike hebt. We high-fiven een vrolijke, gegarandeerd Friese schone, blazen langs de appeltjes van Bartlehiem en knijpen pas weer in de remmen als de Achmea toren in het zicht komt. Onder de rook van de hamburgers scoren we weer een stempel. Maar waarschijnlijk zijn de hamburgers gewild, want stap voor stap kruipen we langzaam Leeuwarden weer uit. 


Tijd om een stukje door te buffelen naar Bolsward, waar de traditionele Bolswarder soppe al klaar staat om genuttigd te worden, onder muzikale begeleiding van een soort zingende jukebox die ook verzoeknummers aanneemt. We nemen het er hier maar even van, want we moeten ons wel even mentaal voorbereiden op de tweede lus. Nog 'even' 100 kilometer wegtikken en dan zijn we ook alweer klaar. Eitje.


Sopholles


Toch, na zo'n 160 kilometer trappen mis je blijkbaar iets als je op een dieet van kruidkoek en krentenbollen leeft. Licht trillend werken we gauw een noodgelletje naar binnen, waarna de machine weer op gang komt.


Als we nog dertig kilometer voor de boeg hebben, verdwijnen we in Stavoren nog even in een steegje direct na de stempelpost. Een verkeersregelaar ziet het aan en vindt het allemaal maar verdacht. 'Zijn jullie aan het afsteken?!' Ja joh, we gaan afsteken na 200 kilometer fietsen. Maar als ie z'n neus wat verder in onze zaken had gestoken, dan had ie zo kunnen ruiken dat daar speciaal voor ons verse kippensoep met broodjes klaar staat. Het geheime wapen om de laatste 30 kilometer fluitend uit te fietsen. Kippensoeppowerrrr!


En die laatste 30 kilometer gaat fluitend voorbij. Niet eens zo heel moe en voldaan rollen we over de finish. Terwijl we in de bloedhete tent meer zweten dan gedurende de hele rit, scoren we het elfstedenkruisje. De derde alweer! 






Autorijden, een prima voorbereiding voor een Elfstedentocht. Oh, en doe vooral mee met de Discoveryrun. Het wordt gegarandeerd een onvergetelijke rit! Mooie route ook.


Sniek preview van de Discovery Run

Filmpje






Iron man

Geplaatst 6 mei 2018 16:08 door Siep de Vries   [ 6 mei 2018 23:31 bijgewerkt ]

Ik heb stiekem gekeken tijdens onze pauze bij Spaak in Groningen, maar hij eet gewoon een broodje. Hij is niet in een onbewaakt moment de werkplaats van het fietscafe in gesneakt voor een portie gefrituurde kettingschakels overgoten met een sausje van geflambeerde remolie. Het was echt gewoon een broodje. Zelfs hetzelfde broodje als wat ik had. 


Dat was dan wel gegarneerd met chips, maar als je die chips in een computer duwt, dan is het enige wat het ding juist kan oplossen alles waar helemaal niks uitkomt. En verder stond er gewoon een colaatje naast. Helemaal niet een glas borrelende raketbrandstof ofzo. Raar.






Ik snap het niet. De beste man is minstens een half jaar in winterslaap geweest. Heeft geen fiets aangeraakt! Hij had er even niet zo'n zin in, zei hij. Maar de zon die nu eindelijk een beetje ontwaakt heeft hopelijk van het fietswaakvlammetje toch weer een fietsvuur gemaakt. Dus plotseling stond ie er deze ochtend weer. Klaar voor een ritje. Even op en neer naar Groningen voor een broodje, zegt ie. En als de Garmin 700 serie al een beetje raar doet, dan is een omweg ook niet erg, zegt ie. 


Nonchalant slingert ie zijn been over het zadel en trapt krakend de klinkers uit de straat alsof ie nooit is weggeweest. Onvermoeibaar.


Zou hij dan toch... Nee dat kan niet. Mijn fantasie slaat op hol. Robots fietsen niet.


Toch?





1-10 of 18