Archief‎ > ‎

2014

Grinta column: Kadootjes

Geplaatst 14 feb. 2015 13:54 door Siep de Vries   [ 15 mrt. 2016 15:37 bijgewerkt ]

30-11-2014


December is toch vanouds de maand van saamhorigheid. Sfeervolle verlichting overal, Serious Request brengt weer een weekje kwaliteitsradio en miljoenen nuttige en minder nuttige kadootjes wisselen van eigenaar. Al dan niet voorzien van literaire hoogstandjes waar menig grijze massa de tandwielen uren lang tandenknarsend op heeft laten draaien. Ja, december brengt het beste in de mensheid naar boven.

December blijft ook een goede maand om de klinkers uit de weg te rijden. Want zeg nou zelf: een paar van die luizige blaadjes op de weg, houden ons natuurlijk niet tegen. Wij zijn tenslotte Grrrinta en niet de NS. Onze trein rijdt OP tijd en ALtijd.


Maar om door te rijden in de winter moet je natuurlijk wel goed beslagen ten ijs komen. Onvoorbereid in deze tijd op de fiets stappen kan je nu eenmaal wat ledematen kosten als je niet uitkijkt. En dat betekent dat er ook zat kadootjes zijn waar wij wielrenners echt heel blij van worden, want de wielrenner die niet van gadgets houdt, die moet ik nog tegenkomen. Dus wees gerust: als de sint of kerstman nog kadootjes zoekt waar de winterminnende wielrenner blij van wordt, denk dan aan koplampjes waar de zon bleek bij afsteekt, of overschoenen zodat onze Italiaanse designerschoenen schoon blijven (en de tenen er niet af vallen bij wat grotere kou). Maar mocht het budget daarvoor niet toereikend zijn, dan voldoet een setje remblokken of een goeie borstel om de fiets mee te ontsmetten van bruine winterdrek ook, hoor. Zelfs van sokken in onze schoen kijken wij fietsers niet raar op.


Wielrenners houden dus best van kadootjes. Maar dan rijst toch wel snel de vraag: zijn wij wielrenners zelf eigenlijk ook vrijgevig? Hebben wij wat voor de ander over? Maken wij onze medemens blij met een kleine surprise op zijn tijd?


Nou, dat is nog een verhaal op zichzelf. Wielrenners zijn namelijk gek op surprises. Het is eigenlijk altijd hetzelfde: Denk je net ff lekker lekker op een mooi tempo smooth over de weg te kunnen zoeven, besluit een van je medemalloten dat het een mooi moment is om zijn fietsgenoten te verrassen. Als een duveltje uit een doosje blaast je fietscollega ineens met een noodvaart langszij. Waar je dan vaak als eerste denkt: 'goh, die moet wel heel nodig', blijkt dan al snel dat over zo'n 800 meter een plaatsnaambordje te vinden is. Je kent ze wel, die ongeschreven wegtrofeeen waar je eeuwige roem kunt verdienen door 'm als eerste te passeren.


En wat dan ook snel blijkt: wielrenners zijn gek op verrassingen, maar kadootjes doen ze duidelijk niet aan. Het weggeven van plaatsnaambordjes aan je medefietser is zonder grove omkoping gewoonweg onmogelijk. Wil je 'm hebben zul je moeten strijden. Strijden tot je de laatste meter achter je hebt liggen en je naam bijgeschreven mag worden in de virtuele plaatsnaambordjesannalen.


Dus tijdens het fietsen kun je die kadootjes wel op je buik schrijven. En dat is alleen maar handig, want dat scheelt een hoop dichterij, waar je op de fiets toch al geen adem voor hebt. Maar zijn wij wielrenners dan van die asociale horken die niks voor een ander overhebben? Gelukkig is dat niet zo. Want na de tocht blijkt ook bij ons de saamhorigheid en wordt er gestrooid met kadootjes! Kado na kado wisselt van eigenaar.


Oh wacht. Zei ik kadootjes? Dat klopt natuurlijk niet. Ik bedoel kudootjes*! Want fietsers, die doen niet aan kadootjes.


* Voor de niet Strava fietsers onder ons. Een kudo is een 'like' op de sport 'Facebook' Strava (http://www.strava.com). Naast sport Facebook is het trouwens ook de bewaarder van de virtuele plaatsnaambordjesannalen. Heb je nog geen Strava, meld je dan aan. Dan kun jij ook bijgeschreven worden in de annalen en krijg je ook kadootjes van je medefietsers. Eh, ik bedoel kudootjes.


Eiffelweekend: Eifel toeren

Geplaatst 14 feb. 2015 13:49 door Siep de Vries   [ 15 mrt. 2016 15:34 bijgewerkt ]

19-22 juni 2014


Tja, dan heb je een half jaar elke zaterdag gefietst en dan is het toch onverwacht alweer zo ver: Vier dagen lang Eifel toeren. En het was me toch tof! Maar ik ga er lekker niks over vertellen. Had je er maar bij moeten zijn. Ha!


Ok, dat is flauw, toch maar een tipje van de sluier doen dan. Het epicentrum van ons fietswalhalla is Gerolstein (nee, niet van het bier), waar een heel gezellig klein hotel op het kruispunt bij de rad(l)erstrasse staat. Onze gastvrije hoteleigenaren gaven ons het penthouse van het hotel, wat natuurlijk niet had gehoeven, maar we gaan natuurlijk ook geen 'nee' zeggen. Dus om in ons penthouse te kunnen slapen, proppen we met veel plezier onszelf en onze veel te grote tassen in het veel te kleine liftje en hijsen onze zooi graag nog even de laatste twee trappen op. En waar we anders ook wel graag onze fietsen op de kamer houden, komen we er nu al snel achter dat er een pracht van een garage aan het hotel vast zit, met een magische garagedeur. Daar vertrouwen we graag onze fietsen aan toe.


Dus nadat iedereen geïnstalleerd is en de akoestiek van Gerolstein is getest, is het tijd om Gerolstein ook even te verkennen. Te voet natuurlijk, want we zitten de komende dagen nog genoeg met de kont op het zadel. Om uitdroging te voorkomen, houden we onze vochthuishouding op peil bij de lokale ijssalon, om de eerste belangrijke knoop van ons fietsfestijn door te hakken: Waar gaan we vandaag eten.. Dat is wel een voordeel van zo'n fietshobby hoor. Omdat je toch als een malle calorieën verbrandt op zo'n fiets, kun je eigenlijk alles naar binnen prakken waar je zin in hebt. En de beste pizzeria van Gerolstein (nee, niet de enige) hebben wij als ervaren Italiëkenners natuurlijk in no-time gespot. Van de menubijbel pikken we wat specialiteiten die net zo prima smaken als ze eruit zien.


Maar voor nu is het leuk geweest. Tijd om naar ons Penthouse te gaan en ons mentaal voor te bereiden op onze eerst tocht...


Kukelekuuu! De haantjes worden wakker en klimmen op de fiets voor de eerste tocht (jaja, geen zorgen, we hebben goed ontbeten hoor). En omdat we nu toch in Duitsland zijn, besluiten we om maar naar België te fietsen. Friet is in België tenslotte nog altijd beter dan in Duitsland. Gelukkig ligt ons hotel in een dal, dus we kunnen direct even warmfietsen op de eerste heuvel. En na 60 kilometer ploeteren over asfaltheuvels en andere ATB paadjes vinden we eindelijk in België een frietkot die open is. Tjongejonge, daar moesten we toch wel een eind voor rijden hoor. Gelukkig hebben ze prima beefburgerbaguettes en hamburgerbaguettes en natuurlijk Belgische petatten. Daar kunnen die Duitsers nog een puntje aan zuigen. Na deze voedzame maaltijd is het hoog tijd om te gaan uitbuiken in ons Penthouse, dus we klimmen maar weer op de fiets voor de terugweg, die op de een of andere manier toch 10 kilometer korter lijkt te zijn dan de heenweg. Wat ook maar goed is, want een van onze banden heeft toch wat moeite met het dragen van de copieuze lunch en toont zijn zwakke plek via een dikke bobbel op de band.


Gelukkig kent de eigenaar van ons penthouse een lokale fietsklusser die goed is met racebanden en die ook niet te moeilijk te vinden is. Twee nieuwe racebanden verder (hee, alles moet wel een beetje bij elkaar blijven passen) is alles weer helemaal pico bello en kunnen onze fietsen met kippen op stok.


Maar ja, wat kun je nou eigenlijk verder doen in zo'n penthouse he? Mooi moment om eens na te denken over wat we zullen gaan eten die avond. Middels kort overleg zijn we eruit. We gaan voor de lokale specialiteiten, dus naar het wokrestaurant. Na een lange, lange, LANGE voettocht komen we aan bij de Wokgoeroe van Gerolstein. Of nou ja.. Het ziet er eigenlijk meer uit als een tentje waar geld wordt witgewokt. Groezelige plastic kleedjes op de tafels en zelfs nog geen hond te bekennen. Zijn allemaal slechte voortekenen.. Hernieuwd koortsachtig overleg vindt plaats. We hebben toch wel zin in de lokale specialiteiten... Tijd om plan B in werking te zetten: we gaan naar de Chinees. Daar tarten we de wiskundige capaciteiten van onze obel en bestellen twee-en-een half keer een tweepersoons rijsttafel. Moeilijk, moeilijk, maar uiteindelijk hebben we toch onze tafel compleet vol staan met lokale Chinese specialiteiten. Maar zoals iedereen weet met dat Chinese spul: of we nu werkelijk twee-en-een half keer de rijsttafel hebben gekregen blijft raden. Het is in elk geval genoeg bodem voor onze fietstocht van zaterdag, want net als met die tour de France amateurs: het fietsen win je door je eten.


Kukelekuuu! De haantjes worden wakker en klimmen op de fiets voor de tweede tocht (jaja, geen zorgen, we hebben goed ontbeten hoor). Vandaag doen we de marenroute van zo'n 90 kilometer langs de vulkaanmeren. Niet dat je er ook maar een druppel lava ziet, hoor. Wat dat betreft kan het net zo goed een gewoon meer zijn. Maar de omgeving is ook zonder lava prachtig en het weer is een stuk beter dan bij onze frietkotrit. Na zo'n 30 kilometer hebben we de hausgemachte apfelweinkuche gevonden. Lekker man! En op een lege maag kun je niet fietsen, tenslotte. En terwijl wij onze apfelweinkuche verwerken, zien we zowaar ook andere fietsers. Eerst een clubje radlerbikers, gevolgd door een clubje Nederlandse wielrenners die wij een half uur later zullen vernederen in de klim. Maar ja, hadden ze ook maar apfelweinkuche moeten bestellen. Dankzij ons feilloze navigatiegevoel en onze Garmins, weten we na een omweg van zo'n 60 kilometer met hier en daar een heuvel, weer in ons penthouse te belanden, waar we ons voorbereiden op onze volgende activiteit van deze dag: schwimmen in das zwembad von Gerolstein.


Een stevige workout in het zwembad, op de duikplank en de glijbaan verder komen we langzaam aan tot de conclusie dat het water in zo'n buitenbad toch eigenlijk best koud is. Tijd om weer op te warmen met een ijsje op de zonneweide, waar de Duitse selectie alvast even aan het warmspelen is voor de kraker Duitsland-Ghana die vanavond gespeeld wordt.


Van al dat gepeddel en getrap krijg je alleen wel meer trek dan de gemiddelde Snickers kan stillen. Dus is het tijd om weer even een van de lokale specialiteiten uit te proberen, bij de Gerolsteiner Griek. Wel alleen ff opschieten met dat eten, want we moeten vanavond wel even de Ghanezen aanmoedigen. Wat onze Duitse Griek ook een goed plan vindt, want van die Duitsers moet ie maar niks hebben. Hij is meer voor de Nederlanders (jeuh) en daarom heeft ie ook overal oranje servetten.


Omdat de lokale Griekse specialiteit toch net iets te lekker is, missen we alleen wel de eerste helft van de titanenstrijd tussen Ghana en Duitsland, maar aan de blikken van de andere bezoekers in het overvolle café te zien, hebben we toch niet heel erg veel gemist. Op het moment dat wij er gaan zitten breekt in de wedstrijd echter min of meer de pleuris uit en Ghana en Duitsland maken het elkaar behoorlijk moeilijk. Dat vindt ook die ene fanatieke Duitse kerel die niet onder stoelen of banken steekt dat ie de wedstrijd toch wel erg spannend vindt en een duidelijke voorkeur heeft voor Duitsland. Raar.


Die fanatieke Duitse kerel is alleen net zo breed als ons fietserkes tezamen, dus we besluiten uit veiligheidsoverwegingen toch maar voor Duitsland te juichen. Wat achteraf ook niks uitmaakt want de strijd blijft na een stevig robbertje grasknokken toch onbeslist. Gelukkig maar. Kunnen wij tenslotte het café ook nog levend verlaten om ons voor te bereiden op onze volgende tocht.


Kukelekuuu! De haantjes worden wakker en klimmen op de fiets voor de derde en laatste tocht (jaja, geen zorgen, we hebben goed ontbeten hoor). Onze laatste rit door de Eifel is de Foekjeroute. Lokaal nog niet zo bekend, maar een prachtige tocht om te fietsen. Rustige wegen waar bijna geen auto te bekennen is, en ook hier weer een terras met kwaliteits erdbeerkuchen, zeer goede koffie, nog betere espresso en een onovertroffen toilet.


Ook de Foekjeroute is inmiddels alweer achter de kiezen. Onze vijf fietsen worden weer in de bestelwagen getoverd en het is helaas echt waar: tijd om weer naar huis te gaan. Weer zo'n fietsuitje wat sneller voorbij is gegaan dan goed voor een mens is.


Echt: je had er bij moeten zijn.


Eiffeltraining 6: Bulten bulten

Geplaatst 14 feb. 2015 13:48 door Siep de Vries   [ 15 mrt. 2016 15:34 bijgewerkt ]

14 juni 2014


De BULTENtocht in VroomsHOOP. Iets in mij zegt dat dit niet een vlakke rit gaat worden. Eens even kijken, wat ligt hier allemaal in de buurt... Lemelerberg, Holterberg, Sallandse heuvelrug, Hellendoornse berg...


Ohh, dat zijn maar een paar bultjes. Wat kan dat nu helemaal voorstellen, toch? Dus laten we de 120 km versie maar doen, anders zien we waarschijnlijk niet genoeg bulten.


In Vroomshoop bij het startpunt blijkt het qua service wel goed te zitten. Niks je fiets in het rek zetten om binnen in te schrijven, vervolgens binnen alle formulieren in zevenvoud invullen en dan buiten aangekomen hopen dat je nog steeds je fiets hebt waarmee je de tocht wil rijden,  waarvoor je zojuist een contract in bloed hebt ondertekend.


Nee joh. Gewoon je fiets naar binnen karren en netjes aan de kapstok in de garderobe hangen, dan even *biep* je NTFU pas scannen en je bent op weg voordat je 'go' kunt zeggen. Kan gewoon niet beter. Wel jammer dat zo'n goeie organisatie uiteindelijk maar 80 keer *biep* heeft gehoord.


En van die 80 biepjes besloten er twee even aan te sluiten bij ons cluppie. Helemaal prima, hoe meer hoe beter. Des te meer zielen, des te meer.. Nou ja, je snapt het wel. Helemaal handig dat het ook nog locals blijken te zijn. Voor elke monsterbult even een korte samenvatting krijgen van een kenner is wel prettig hoor.


Maar voor we de eerste bult op rijden, rijden we natuurlijk even lek. Liefst precies bij de voet van de bult natuurlijk, want koud een heuvel op fietsen is de reden waarom we fietsen. Aan de locals laten we direct even zien dat we een ervaren clubje kilometervreters zijn, want de band wordt gefixt in minder tijd dan je nodig hebt om de Holterberg te beklimmen. Ook demonstreren we even de edele kunst van het stoppen zonder uitklikken. Blijft lastig om overeind te blijven zonder je voeten op de grond te zetten. Dat wordt weer een bult..


Maar goed, eenmaal weer in het zadel gaat alles gelukkig weer aardig voorbeeldig. Lekker op stoom jakkeren we de bulten over en na een kilometer of vijfenzestig is het tijd voor een pitstop, want 120 kilometer fietsen we nog steeds niet op lucht. Onze twee aangesloten biepjes besluiten om de tocht op eigen kracht af te maken. Ze missen hierdoor een copieuze lunch.


De lokale ober die de copieuze lunch serveert, is nog steeds wat van slag van de bult doelpunten die Nederland de avond tevoren gescoord heeft tegen Spanje, want hij vergeet prompt de helft van de bestelling, dus na een zeer uitgebreide pauze starten we weer koud aan het laatste deel van de bultentocht. Helaas was de ober nozel genoeg om bij de rekening niet de helft te vergeten, maar ja, je kunt natuurlijk niet altijd mazzel hebben.


In het tweede deel van de route komen we er al snel achter waarom deze tocht de bultENtocht heet. Je kunt namelijk best vaker over dezelfde bult fietsen. Er zitten tenslotte meer kanten aan zo'n ding en als ie het niet heeft, nou ja, dan fiets je 'm toch gewoon andersom? Dan ziet die bult er tenslotte heel anders uit.


Na 120 kilometer de bulten ook even van de andere kant geïnspecteerd te hebben, komen we vermoeid, voldaan en toch ook een beetje leeg aan in Vroomshoop, waar de organisatie ons nogmaals persoonlijk  verwelkomt. Toch heel fijn, die persoonlijke noot.


Dus medefietserkes die dit lezen: rij volgend jaar allemaal de bultentocht! De tocht is te mooi om niet gereden te worden en verdient een bult deelnemers.


Eiffeltraining 4: Bochie

Geplaatst 14 feb. 2015 13:47 door Siep de Vries   [ 15 mrt. 2016 15:34 bijgewerkt ]

31 mei 2014


Net zoals bij zoveel mythen en sagen is het nooit helemaal duidelijk of iets nu echt waar is, of een overdreven verzinsel wat is ontstaan in de overlevering van generatie op generatie. Denk bijvoorbeeld aan het monster van Loch Ness. Zou er nu echt een prehistorisch beest in het water zitten, dat zichzelf vooral laat zien als iemand in de mistige schemering aan het filmen met een do-it-yourself 1-2-3-smile klikklak camera? Of zou Nessie toch een product zijn van het fantasie van de mens, in combinatie met uitgekiende marketing door een paar gehaaide zakenmannen met een foute rok aan. (hm.. Zou zo'n ding trouwens een kilt heten omdat 't zo frisjes om de billen voelt?)


Zulke mythen bestaan hier in Friesland dus ook. Alleen zijn sommige mythen en sagen in deze omgeving zo geheim, dat eigenlijk niemand van het bestaan weet. Daarom ga ik er nu eentje verklappen hier.


Volgens de overlevering leeft hier ergens in Friesland de Perfecte Bocht. De Perfecte Bocht, door zijn aanhangers ook wel liefkozend 'Bochie' genoemd, laat zich  maar zelden zien, zoals dat wel vaker met mythen en sagen gaat. En de mensen die 'm ook echt gezien hebben, die zijn op één hand te tellen. Ze komen thuis met enthousiaste verhalen dat ze Bochie gezien hebben en zelfs op zijn rug hebben gereden. Maar als je dan vraagt waar ze 'm tegen zijn gekomen blijven ze schimmig en vaag. Ergens hier en daar en dan een beetje daarlangs, en dan moet je daar maar even verder vragen.


Maar wij van de broederschap TSF geloven heilig in Bochie. Elke week opnieuw gaan we op pad om 'm te zoeken. En als een van ons denkt dat ie 'm ziet, dan roept hij/zij heel hard 'Bochie!', zodat iedereen de kans krijgt om Bochie te ervaren. Vaak denken we 'm al gezien te hebben, maar net zo vaak bleek het vals alarm te zijn. In een flits leek het dan Bochie te zijn, maar bij nader inzien was het gewoon een bochtje.


Toch, na jaren zoeken, hebben we gisteren Bochie gezien! Het was een tocht die een mythe waardig is, met vele ontberingen over bijna onbegaanbare paden. En we hebben bijna iemand van de broederschap moeten achterlaten, toen haar ros het zadel van zich afwierp op een van die onbegaanbare paden naar Bochie toe. Maar het was het meer dan waard. Bochie is prachtig. Zo onbeschrijfelijk mooi, niet in woorden te vangen. Dus dat ga ik dan ook maar niet proberen.


Alleen.. Tja, we zijn vergeten 'm op de foto te zetten. Je zult me dus op mijn woord moeten geloven. Waar we 'm gezien hebben? Ergens hier en daar en dan een beetje daarlangs, en dan moet je daar maar even verder vragen.


Maarrr.. Volgende week gaan we weer kijken of we 'm kunnen vinden, dus je kunt ook met ons meerijden.


Elfmerentocht: Laagvliegen met de TSF

Geplaatst 14 feb. 2015 13:44 door Siep de Vries   [ 15 mrt. 2016 15:35 bijgewerkt ]

24 mei 2014


'Goedemorgen. De koninklijke vluchtmacht heet u van harte welkom aan boord van deze hypermoderne TSF. We vliegen vandaag van Sneek naar Sneek. Graag wijzen wij u nog even op onze veiligheidsinstructies. Draag altijd uw helm op de voorgeschreven wijze. Indien de druk plotseling wegvalt, steek dan uw hand op en stuur rustig naar buiten. In het geval van calamiteiten, volg dan altijd de instructies van onze hostesses. Het weer op onze bestemming is stabiel en ongeveer 18 graden. De koninklijke vluchtmacht wenst u een prettige reis.'


Nadat alle papieren in orde zijn gemaakt voor een rondvlucht van zo'n 150 km boven een groot deel van Friesland, taxiet de TSF rustig naar de startbaan. Even worden alle systemen getest. Dan zwellen de motoren aan en schieten we naar voren. Voor we het doorhebben zijn we al op weg. Wat een power zit er toch in zo'n TSF.


De straalmotoren van het merk Nijboer-Martin draaien tevreden snorrend hun rondjes. En stralen doen ze zeker. Het is dat motoren geen gezicht hebben, maar anders zou ik zweren dat ik ze zie grijnzen. Fluitend verslinden ze de lucht en houden ze de TSF op snelheid.


Het vluchtplan is prima op orde. Alle instructies kloppen precies en bijna op de automatische piloot volgt de TSF de juiste route. Na zo'n 50 km maken we de eerste tussenlanding. De motoren draaien prima, maar ze draaien natuurlijk niet op lucht. Tijd om bij te tanken. Voordat je 'met suiker en melk aub' kunt zeggen, zit er alweer een nieuwe lading caffeine in de tanks van de TSF. De motoren klimmen weer in de toeren en de TSF gaat weer op pad.


Onderweg slaat de weerradar van de TSF een paar keer alarm. We naderen een mogelijke depressie en even rijst de vraag of we actie moeten ondernemen. De boordmeteoroloog brengt uitkomst. De weerradar slaat vals alarm. We hoeven niet uit te wijken.


Ook de verkeersleiding neemt hier en daar even contact met ons op. Ze willen toch even controleren of we ons aan het vluchtplan houden. Maar natuurlijk. Onze administratie is prima op orde. We krijgen dan ook elke keer opnieuw een goedkeuringsstempel.


De 100 kilometer komt ras dichterbij en de motoren draaien op de laatste caffeinedampen. Tijd om de TSF weer even op de grond te zetten en te laten afkoelen. Om te voorkomen dat de motoren het op het laatste stuk van de vlucht begeven, besluiten we ze in de soep te laten draaien. En op zowel de tomaten- als de groentesoep draaien ze prima. Zo goed zelfs dat we iets gas terug kunnen nemen op het laatste deel van de vlucht.


Want met een stevige rugwind vliegen we terug naar huis. Ruim voor de verwachte aankomst meren we weer aan in Sneek, waar bij de gate een van onze meest trouwe supporters ons opwacht. Wat leuk!


Volgende week slaat de TSF opnieuw zijn vleugels uit. Maar deze prachtige rondvlucht boven de elf meren van Friesland kan ons niet meer worden afgenomen.


Fly TSF. Uw fiets mag gratis mee.


Eiffeltraining 3: Malen om koffie

Geplaatst 14 feb. 2015 13:43 door Siep de Vries   [ 15 mrt. 2016 15:33 bijgewerkt ]

18 mei 2014


'Denk erom, we verzamelen om half tien bij het rugbyveld!'


Wees gerust, we zijn niet geswitcht van sport, alleen maar van startlocatie. The Sportsclub is vandaag namelijk nog druk bezig om de laatste kwastjes verf op de muur te smeren, want vanavond is de grote heropening van ons clubhuis. Er gaan zelfs geruchten dat er nu een loungebank staat. En dat alleen al is genoeg reden om ze daar nu maar even niet lastig te vallen.


Aangekomen bij het rugbyveld denk ik even dat ik bij de verkeerde plaats ben aangekomen. Allemaal fietsen die ik niet ken! Even checken: zelfde pakje als ik.. Helm ook.. Ja! Het is mijn clubje! Het is maar goed dat we allemaal in dezelfde kleding rijden, anders was ik voor de zekerheid toch doorgefietst naar The Sportsclub.


Het rollend materieel heeft een behoorlijke upgrade ondergaan. Het is moeilijk om te zien wat er harder glimt. Het carbon blinkt aan alle kanten, maar voor de trotse eigenare(sse)n moet je helemaal de zonnebril opzetten. Gelukkig is het weer redelijk perfect vandaag, dus de fietsen blijven deze rit mooi glimmen. De Prodent smiles zijn wel in gevaar, want er zijn muggen gesignaleerd.


Tijd om op te zadelen naar Lauwersoog, waar de koffie voor ons klaarstaat. Wel een beetje doorfietsen natuurlijk, want niemand houdt van koude koffie, of warme cola.


Ongeveer halverwege hebben we een kort oponthoud. Een schaap loopt ons tegemoet. Het arme schaap kijkt ons schaapachtig aan. Alle andere schapen zitten nog achter de dam, dus dit was waarschijnlijk een inschattingsfoutje. Na een kort overleg met zichzelf kiest ie eieren voor z'n geld. Ik denk dat ie gehoord heeft dat iemand 'shoarma!' roept. Dwars door de sloot vlucht ie terug naar z'n soortgenoten. De boer houdt z'n schaapjes op het droge. Er staat geen water in.


Ondertussen is de koffie wel weer wat verder afgekoeld. Tandje erbij! Voor we het doorhebben is Lauwersoog al in zicht. En de koffie dus ook!


Strategisch worden de bolides neergevlijd voor het terras. Zodra iedereen het erover eens is dat de fietsen terrasproof geparkeerd zijn, is het koffie, koffie-tijd. Inderdaad: zelfs twee keer koffie, want we krijgen een rondje van het huis.


Met de nodige moeite wordt iedereen weer losgeweekt van het terras. Maar de plicht roept weer. Ook nieuwe fietsen rijden niet vanzelf naar huis.


We hoeven nu niet meer bang te zijn dat de koffie koud wordt, maar toch houden we het tempo er lekker in.


Thuis hebben we ook koffie.


Eiffeltraining 2: Karakter

Geplaatst 14 feb. 2015 13:41 door Siep de Vries   [ 15 mrt. 2016 15:33 bijgewerkt ]

3 mei 2014


Als je al wat langer op een racefiets rondrijdt, dan word je het vanzelf. Van een simpele gebruiker verander je in een fijnproever. Misschien zelfs wel een connaisseur. Wat natuurlijk hetzelfde betekent, maar omdat het Frans is, klinkt het interessanter. Je leert de finesses herkennen. De kleine verschillen die het een identiteit geven. Met een beetje goede wil zou je het zelfs karakter kunnen noemen.


Ik zie je denken: Connaisseur? Karakter? Dit gaat toch over fietsen?! Wat zit die gast te raaskallen!! Maar laat het me even uitleggen, het wordt allemaal zo duidelijk. Ik wil het namelijk eens hebben over asfalt.


De geoefende fietser zal het direct herkennen: elk weggetje heeft zijn eigen gevoel. De ruwheid van het asfalt, in combinatie met de leeftijd van de weg en het soort verkeer wat er dagelijks overheen rijdt geeft een weg zijn eigen, onuitwisbare vingerafdruk.


Zo heb je weggetjes met ruw asfalt. Waar van die dikke kiezels in zitten en waar weinig verkeer overheen komt. Als je er met de racefiets overheen rijdt voelt het ook allemaal wat ehm.. ongepolijst. Je bent er meer dan welkom, maar 't gaat allemaal op een wat onbehouwen, lompe manier. Een beetje het type weg waarbij je je modderklompen bij de achterdeur neerzet, heel hard 'volluk' roept en op je gebreide sokken naar binnen sjokt.


Je hebt ook wegen met ervaring. Gewend om met grote groepen verkeer om te gaan. Vaak zijn het wat bredere wegen. Alles rijdt heel smooth, maar op de een of andere manier voelt 't allemaal toch wat onpersoonlijk. Zeg maar de McDonalds onder de wegen. Je krijgt je bestelling via een geoliede machine, maar ruimte voor de persoonlijke noot is er niet.


En dan heb je nog de weggetjes.. Ja,  hoe zal ik het eens uitleggen.. Je komt ze maar zelden tegen, maar als je erop fietst herken je het direct. Vaak zijn ze diepzwart van kleur en (nog) zo glad als een biljartlaken. Het zijn de jonge honden onder de wegen. Met een open geest en bruisend van ambitie doen ze alles om het je naar de zin te maken. Bijna als in een droom glij je eroverheen. Alsof je er niet overheen fietst, maar er een heel klein stukje boven zweeft. Die wegen moet je koesteren als een goede fles wijn. Bewaar ze voor een speciale gelegenheid, zoals bijvoorbeeld de afdaling van de Mont Ventoux.


En de weg bij Smalle Ee, die we afgelopen zaterdag in de training uitvoerig geïnspecteerd hebben? Die had vooral karakter. Heel veel karakter.


Princenhoftocht: Vier ooievaars en een berggeit

Geplaatst 14 feb. 2015 13:40 door Siep de Vries   [ 15 mrt. 2016 15:37 bijgewerkt ]

26 april 2014


Vorige week was de Amstel Gold Race, en met de heuvels nog vers in de benen, starten we deze week alweer aan de volgende rit. Plaats van handeling is deze keer de Princenhoftocht, waarvan het rijden inmiddels al een traditie geworden in ons cluppie. Wel een voordeeltje hoor, want doordat je 'm zo vaak hebt gereden, kun je 'm zowat rijden met je ogen dicht.


Maar dat moet je natuurlijk niet doen, want met je ogen dicht mis je zoveel moois. Zo heeft elk gebied van deze tocht zijn eigen gezicht. Als je begint in Wijnjewoude, dan rij je dwars door de bossen, die -in tegenstelling tot vorig jaar- nu wel mooi groen beginnen te worden. In Rottevalle staan de heilige koeien te loeien en bij Eernewoude heb ik minstens vier ooievaars en een berggeit gezien. Of een steenbok, maar er ligt geen steen bij, dus 't zal wel een berggeit zijn. Al ligt er ook geen berg naast.. Nou ja, een steenbok/berggeit dus, maar 't kan ook een gewone bok of geit zijn die doet of ie een steenbok of berggeit is. Soms fiets je er gewoon net iets te snel langs om het echt goed te kunnen zien.


Daarom stoppen we onderweg soms ook even. Dan bedenken we een smoesje als een lekke band, of een vlieg achter je fietsbril. Ketting eraf doet 't ook altijd goed. Maar eigenlijk zit er dan een buizerd op een paaltje, of is er een zwaan aan het opstijgen. Kun je éven rustig kijken in plaats van zien.


Vanaf Grou fietsen we stevig door. De aquaducten daar zijn gewoon betonbakken, het bekijken niet waard. En de Veenhoop, dat was met name vroeger denk ik een hoop veen, want nu is daar vooral veel gras en water te vinden.


En wind. Maar dat zie je dan weer niet.


Amstel Gold Race: Grutte Bier

Geplaatst 14 feb. 2015 13:39 door Siep de Vries   [ 15 mrt. 2016 15:31 bijgewerkt ]

19 april 2014


Na al die trainingen van de afgelopen maanden, is het tijd voor bezinning voor de ploeg. We gaan een weekendje het klooster in. Een gezonde geest in een gezond lichaam tenslotte. En wat is nu een beter moment om dat in het paasweekend te doen.


Op een goede vrijdag, laat in de middag, komen we aan in Kerkrade, bij Abdij Rolduc.


13940279815_71001e1606_z.jpg


Een mooie plek om nog even een nachtje bezinning te hebben voor we aan onze eerste uitdaging van dit fietsseizoen beginnen: De Amstel Gold Race. Maar de race kun je niet rijden zonder een goede bodem, en de lokale Griek in het sfeervolle Kerkrade heeft speciaal voor ons nog een plekje weten vrij te maken in zijn restaurant.


13940318553_d3ac29d96c_z.jpg



De volgende ochtend, net licht en de maaltijd van de Griek nog niet helemaal uitgewerkt, laden we de fietsen op de auto.


13940239585_18bc5edb96_z.jpg


Op weg naar Valkenburg, waar de start al smachtend op ons wacht


13917121866_dda1352854_z.jpg


Tijd om even die honderdvijftig (*slik*) kilometers in de Limburgse heuvels weg te werken. Maar een hapje,


13940202663_c6e9d350aa_z.jpg


Een drankje,


13917036256_9b93f3e0f7_z.jpg


En wat gekkigheid


13917039922_cabbf50273_z.jpg



verder, zijn we al een lekker eind op de weg naar de eindstreep. Alleen nog even die smerige Keutenberg te grazen nemen


13940182823_308819309a_z.jpg



Wat, na Monts Ventoux, Madeleines en Mont Marums eigenlijk ook niet zo veel meer voorstelt.


Dus die finish


13966838323_d88697ffca_z.jpg



zijn we eigenlijk al gepasseerd voordat we het doorhebben. Nog helemaal happy van de huldiging


13916999271_ec580630f6_z.jpg



vieren we nog even een klein feestje, voor de haantjes 's avonds tevreden en voldaan met de kippen


13916982711_65b1beedbd_z.jpg


op stok gaan.


De volgende ochtend is het wel even zoeken naar de eitjes bij het ontbijt


13952436023_621f414b5b_z.jpg


maar de camouflagekleuren helpen niet.


Helaas, de dag om naar huis te gaan is alweer aangebroken. Nog even de benen loslopen


13929236612_e5503871b0_z.jpg



en een echte Limburgse Vlaai (niet van de koe)


13952381063_c71cc4bf5c_z.jpg




En het moment van de terugreis na een super fietsweekend is alweer aangebroken


13952802514_0e6789954a_z.jpg


't was weer geweldig jongens!



Oh ja, toch nog een dingetje. Als je iemand op deze


13946838411_35951afb7e_o.jpg



fiets ziet rijden, dan willen de haantjes dat graag even weten. We willen de vinder graag even bedanken voor het oppassen op deze fiets.


Training 11: Real virtuality

Geplaatst 14 feb. 2015 13:37 door Siep de Vries   [ 15 mrt. 2016 15:38 bijgewerkt ]

12 april 2014


Virtuele werkelijkheid of schijnwerkelijkheid (Engels: virtual reality, afgekort: VR) simuleert een omgeving via een computer om een gebruiker via diverse zintuigen 'onder te dompelen' in een ervaring, aldus Wikipedia.


Het is de technologie waar iedere gamer van droomt. Zeg nou zelf: Hoe gaaf zou het zijn om zelf in een F-16 te vliegen, of 'echt' te racen tegen je helden op de racebaan. Of nog beter: de wielertoppers verslaan in een echte klassieker. Gewoon vanaf je bank de ontberingen voelen die je moet doorstaan om over de finish te komen na honderden kilometers gestuiter op de fiets, over berg en dal, over asfalt en klinker.


De slimmeriken uit Silicon Valley zijn dan ook hard bezig om dit mogelijk te maken. Zo wordt er bijvoorbeeld druk gewerkt aan de Oculus Rift. Een soort bril waarmee je een kijkje kunt nemen in de wereld van de computer. Het schijnt zo echt te lijken dat sommige mensen compleet van 't patje raken als ze de bril op zetten.


Ook bestaat er de Tacx VR trainer waarbij je zelf op een fiets kunt klimmen en zelf kunt meefietsen tussen je idolen. Moet je nagaan hoe echt fietsen kan lijken als je dat ding combineert met een Oculus Rift!


Maar 't kan ook anders.


Stel je voor: In de schuur (of op de slaapkamer) heb je een racefiets staan. Ja, echt: precies zo'n ding als 'de echten' ook hebben. En over een week sta je aan de start van de Amstel Gold Race. Nu heb je de laatste ploegentraining. Zeg maar de generale voordat je aan de bak moet. Je springt op de fiets voor zo'n 100 kilometer Amstel Gold Race simulatie. 't is tenslotte de laatste kans voor je echt over het parcours rijdt. Je rijdt over asfalt, over klinkers en je voelt de pijn in je benen trekken als de wind harder door je haar blaast. Je ruikt de lente in de lucht en de mest op 't land. En je voelt elke hobbel via 't stuur in je polsen dreunen.


Geen Oculus Rift, geen force feedback, geen 5.1 surroundgeluid. Sterker nog, zelfs geen computer! Oh ja, toch een. Een kleintje. Zodat jullie virtueel met ons mee kunnen fietsen: https://www.strava.com/activities/129414720


Volgende week is het zover.


Echt.

13800857503_14d5be8f08_z.jpg


1-10 of 21